usul ve usul

?*?

2012-02-13T00:29:00.000-08:00

Askerliğin son dakikaları,

koskoca bir boşluk halidir, başka da bir şey değildir.

nizamiyeden bir adım sonrası: geride bıraktığın koskoca bir 15 ay. bulunduğun noktanın sıfır noktası, her şeyin başlayıp bittiği, ya da bitti sanılanın başladığı nokta.

nizamiyeden bir adım sonrası: her türlü yaşattırılan onursuzluğun, köpeklerin, farelerin kıskanıldığı günlerin o an için bitti gerçeği. ama bitmediğinin gerçekselliği.

nizamiyeden bir adım sonrası: köpek gibi titrerken soğukta, amına koduğumun çocukları basmaya gelecekmiş diye istihbarat verildiği için, yanıbaşına yıldırımlar düşerken, elinde silah (ölüme davetite) ile gözetleme yapmaktır. gözüm olmasaydı da gelmeseydimin içten içe söylendiğinin farkındalığı.

nizamiyeden bir adım sonrası:

"bitti be. bitti işte. bitti lan yarraklar vurulmadım, ölmedim" naralarının içten içe atıldığı yerdir.

ama vurulmuşum da haberim yok. beynim vurulmuş lan..

amına koyayım..

.i.

2012-02-07T22:14:00.000-08:00

O değil de özlemişim.

Güneşe teşekkürler.

.é.

2012-01-14T15:48:00.000-08:00

Kendimi kimi zaman bir müsvedde parçası gibi hissettiğim anlar çok oluyor.
Çok sevdiğim birisi "sen değer verildiğinde değer bilmeyen" birisin dedi. Seninle ne sevgili olunur ne de arkadaş. Bakıyorum da gerçekten haklı. Uzaktakilere "aa ne şekermişsin, aaa ne kadar tevazu sahibiymişsin sen!" dedikleri birisiyim(işim).

Ama dibimdekilere?

O yüzden paha biçilmez bir müsvedde parçasıyım kimi zaman.

Böyle hissiyatı unutturabilen, ve beni o parçacıktan çıkartabilen anlar da oluyor..

Mesela kuzenin bir çocuğu olacak. Yani umarım sorunsuz olur bu sefer de yamacımıza yanaşabilir. Askerdeyken almıştım halbuki geleceğini ama, ertelemişti ufaklık. Umarım bu sefer sorunsuz gelir de, gidişatı değiştirebilir.

Az biraz temizleniriz biz de..

Umarım..

Gemliksel Haller Vol:2

2012-01-08T08:48:00.001-08:00

Büyük patronların egoları, birbirleriyle uzlaşmak yerlerine birbirlerine inatları onlarca işçinin, projeye güvenip evlerini taşıyan onlarca insanı birden etkiledi. Cuma günü aldığım habere göre ben şanslı kesimdeyim Şirketin başka bi' lokasyonunda çalışmaya devam edeceğim. Gerçi bu lokasyon gemlikte olacak ama olsun!

*Gemlik hakkında bilgisi olanlar yorumlarını yazarlarsa memnun olurum..

Bakalım hayat daha nasıl sürprizler gösterecek. Bekleyelim, görelim, yaşayalım..

Hayat cidden çok garip, çok..

agrilar ve alcilar

2011-12-15T12:42:00.000-08:00

Beterin beteri varmis megersem. Dis agrisiyla haftaya baslangic yapip, ayaktaki bazi baglarin zedelenmesi ve icten ice kanamasiyla ve sonucunda alcilanmasi ile haftayi bitirdik. Sahalara da veda ettik, ne hos.
Of.

AZ Ben..

2011-12-13T12:47:00.000-08:00

Okumamla hüzünlendiğim, hüzünlenmemle mutlu olduğum, mutlu olmamla ağladığım, ağlamamla nefes aldığım, nefes almamla huzursuzlandığım, huzursuzlanmamla sevindiğim, sevinmemle kahrolduğum, kahrolmamla kendimi bulduğum, kendimi bulmakla soyutlandığım, soyutlanmamla dünyaya daldığım, daldığım dünyada kaybolmadığım, kaybolmakla kendimi unuttuğum, unutmakla kendimi bulduğum...
bulmama vesile olan adam..

varsın ve hep olacaksın..

nö nö nö nö

2011-12-12T02:08:00.001-08:00

Bildiğin diş çekilecek diyor yahu. Hayır hayır yapamam ben bunu. Gerekirse mideye topluca bi' ağrı kesici alışı yaparım ama çektirmem. Çektiremem.

Çektirmeyim:(

Ağrısal Haller

2011-12-11T11:27:00.000-08:00

Bazı şarkılar insanda okuma isteği uyandırıyor, yazma isteği uyandırıyor. Bu şarkı böyle bir şey. Huzur verdirecek kadar huzursuz bir şarkı. Bir diş ağrısıyla uyanma sonrasında günün “piç olması” ve bu şarkı.
Piç olmak deyiminin gün için anlamı, günden soyutlanmak, günün seni siktir etmesi gibi bir şey olsa gerek. Ama bu şarkı güzel. Gün ne kadar piç olsa da, şarkı o kadar sahipleneci. Şarkılar o kadar kucaklayıcı. Günün ve dişin işbirliği de bir boka yaramıyor böyle durumlarda.
İlk defa bir ağrıyla uyandım. Cidden kadınları, annemi, kardeşimi daha iyi anladım. Onlara sıkıntılı günlerde yaklaşmamam, uğraşmamam gerektiğini anladım. Fena. Çok fena..

Neyse. Şarkıyı dinleyin. Sevin, sarmalayın..

http://www.youtube.com/watch?v=VYCOg-yglNM&feature=related

Az

2011-11-27T13:36:00.000-08:00

Rakının yutulmadan önceki ağza tam dolumu ve ağızdaki 3-5 saniyelik kalışı ardından, gözlerin kısılmasıyla oluşan sisli perdede birçok fotoğraf görüyorum. Yutmamla o yudumu ve gözümü açmamla, sanırım kaybedecek hiçbir şeyimin olmadığını göüyorum..

Yaşadıklarımın kolay olmadığı, böyle; salt sapkın, salt serbest ve salt fışkın düşünceler doğurtturuyor..

Evet..

Lanet olsun..

2011-11-13T14:23:00.000-08:00

huzurlu anlarda huzursuz bacak sendorumu yaşamak. amına koyayım..

2011-11-13T14:09:00.000-08:00

Saçma salak bacaklarımdaki ağrıyı bir kenara atarsak, zaman zaman da tam kalbimin sağ çaprazında, yani sağ göğüs kemiğimimin üstünde anlamsız, çok saçma ağrı hissediyorum.
Bildiğin saçma yani. Sanırım yaşlılıkla arta gelen sızılar olsa gerek bunlar..

Sonra bir şarkı dinliyorum hemen bir seyler dökülmem gerek diye dusunuyorum. Ama ne yazmam gerektiğini bilmediğimden, öylece kalakalıyorum. Ama biliyorum. Kendimi biliyorum. Zerre yazamayacağımı biliyorum. Neden kıvranıyorum hala bilmiyorum.

Ama şarkı devam ediyor tabii..

Ağrı da..

Birisinin gittim dediğindeki ağrı gibi..

Uyudum..

Bayram mı?

2011-11-05T18:42:00.000-07:00

Çok uzak değil. 2 bayram öncesi..

"Çocuklar bugün iş yok. Ve bayram süresince de çalışmayacaksınız!" diyordu bölük komutanımız. Üs bölgesinde. Artık omuzlarımız çürümüş kum torbası taşımaktan. Ve benden önce omuzlarım teşekkür ediyordu bölük komutanına. Belki de ilk defa seviniyordum islam ülkesinde yaşadığımızdan dolayı. Yoksa çalışmaya devam edecektik çünkü. Sormamıza izin verilmeden. Şu an fonda mor ve ötesi'nin "sor" isimli şarkısının sadece fonları süsleyeceği, "bu şarkı sınırda görev yapan tüm mehmetçiklerimize gelsin" diyen spikerin, sadece o askerlerin ailelerinden başka kimsenin içini sızlatmayacağı, kırmayacağı günler. Hala da öyle..

Bayram sabahı. Bedelli askerlik yapan canım kardeşlerimizin, hiç de eskimemiş, gıcır gıcır elbiselerine "para ödeyerek" başladığımız sabah. Ve bayram müjdesi olarak "ya yakalatmış olduğumuz, ya da çıkmak üzere teslim ettğimiz cep telefonlarımız. Evet serbestti o sabah. Yakalatma korkusu olmadan konuşacaktık ailemizle, sevdiklerimizle..

Herkesin yüzünde sahte bi gülümseme. Gerçek bi özlem.

Benim aklımda evde olma hayali kurup, keşkek ve çörek düşlerim, başka bir çocuğun yeni doğmuş kızının hayali.

Lanet edilesi sistem ve o sistemin yarattığı cocuklar ve aılelerınden başka kimsenin siklemediği ortamlar..

Daha birkac gün önce yitirilen çocuklar. Ve ailelerinin onlarsız ilk bayramları..

Bayram mı?

Bu ülkede artık bayram mı var? Savaş olan, insanların öldüğü bir yerde nasıl bayram olur ki?

2011-11-01T13:35:00.000-07:00

artık ne yazasım var ne de isteğim.

çok da umrunuzdaydı ya:) öyle işte.

2011-10-13T22:06:00.000-07:00

Islanmanin kutsaliyeti. Kutsalliyetselligi..

2011-10-06T02:41:00.001-07:00

Gemlik günlerine 3-4 kala hazırlıklar. Yeni übersonik telimi alarak ilk adımı attım. Gerisi şirkete kalmış, ivit. Gemlik sonrası yurt dışı olur mu, onu da bekleyip göreceğiz..

az huzur

2011-09-25T21:58:00.000-07:00

huzur:

-sustum.
baktı..
-bıraktım kendimi..
tuttu..

gece-ay-deniz üçlüsü. ve buna eklenen harika bir soğuk. çok üşütmeyen. ve akılda uçuşan düşünceler.
düşünceler düşünülürken (evet düşünceler de düşünülebilir) usulca fondan yükselen sesler. ve birden bir yıldızın kayarken çektiği klark. her şey bugunlerde tamamlamak için kurulmuş gibi.

anlık rüyalara geçiş:

kalbim yükselirken göğe nefesim durdu. öldüm sandım. ama bizatihi canlanmışım. soyutsal somut alanlara anlık gark edişler. tebessüm edişim..

ısındığım anlar:

çok üşümüştüm. evet bu bir rüya da olsa üşümüştüm. rüyada üşümenin de ilk defa olduğunu anlamıştım. rüyamda ölüp canlandığım çok olmuştu halbuki. ama ölmek üşümek kadar kutsal değil. tebessüm ettim it gibi titrerken.. çünkü huzur ses etmişti..

huzur:

baktım. sadece baktım. bakarken konuşamadığım anlar. konuşamadığım anlar da kalbimden yükselen trilyonlarca kelimeler. en bensel hallerime dönüşler. en huzurlu hissediş anları.

rüya:

aktım gittim. yollara. ilerlediğim her bir adımda 10 senelik bir anı bıraktım geçmişime. geleceğime. öteme berime. sustum. susarken konuştum.

hayat:

varoluşun kimi zaman nasılda bir nadidelik sağladığını gördüm. rüya da olsa. nefes aldığım anın gerçekliği ne kadar masalsa, rüyanın varlığının gerçekselliği.

uyku:

ne kadar en derine gidişin bir önceki evresi olsa da( bir ilerisi ölüm) kutsaliyet sahibi bir nadide. uykuyla sevişince rüyanın doğduğunu ve o rüyanın muhteşem bir huzur getirdiğini anladığım anlar..

huzur:

bakışların kutsaliyeti kimi zaman en derine inebiliyor. ve fondaki sesin sesi biraz daha yükseliyor. yeryüzüne bir hediye gibi sunuyor gibi kendisini .

kalkış:

bir rüyada sözlenebildiğinin verdiği iç huzurla, huzurla vedalaşmanın gerçekliği..

bitiş:

yeni bir başlangıç..

2011-09-20T02:11:00.000-07:00

Sarılmak. Sadece sarılmak. En bi' güzel şeylerden biriymiş. İlaç tedavisi yerine bunun kullanılması gerektiği doktorlarca önerilmelidir.

Sanki..

2011-09-10T14:37:00.000-07:00

böyle şeyler takılıp kalıyor bazen gözüme;

"keşke sen ben olsan; seni sevmenin ne kadar zor olduğunu anlasan! keşke ben sen olsam; bu kadar sevilmenin tadını çıkarsam."

demiş üstad..

..

2011-09-01T14:15:00.001-07:00

Kafelerdeki eski yazıları silmesinler. boyamasınlar. madem boyayacaklar yazdırmasınlar. evet!

tivit hedesi.

2011-08-29T07:13:00.000-07:00

Pek anlamasam da ve ne zaman açmış olduğumu hatırlamasam da, benim böyle bi' hesabım varmış yahu;

http://twitter.com/#!/usulusul

Sızıntı-Cızırtı

2011-08-03T12:47:00.000-07:00

Lanet olası günler bir rüyayla kendini hatırlatıyor birden bire. Evet 1 sene öncesi. Bazılarına göre “ah ne çabuk bitti de geldin” dediği, bana göre ise yüzyıllık bir 1 sene.

Afalladığımız günler..

Daha yeni gitmemizin yarattığı afallama halleri. Sanki ordan benden daha önemli bir şey varmış gibi, hemen telefona saldırmalar. “anne ben iyiyim!” demeceler. 1 2 kişi daha..

Ktm belasından kurtulup başka bir belaya gelmiştik aslında. Dağın başında, en cilveli hayvanların kartallar olduğu bir yerdi bu yerimiz. Boşu boşuna gabar kartalları da demiyorlardı sanırım. Bizi beceren onlarca kartal. Üstümüzde..

Gittiğimizde hafiften başlayan taburu güçlendirme çabaları. Biz ise en profesyonel inşaatçılar. Kum çek-çimento çek- “al bunu da çek!” diyenlere sonsuz itaat eden lanet toz yutucular, en bir şahane komandolar, en mükemmel inşaat ustalarıydık. Kürek tutmayı bil(em)diğimi de orda öğrenmiştim. Tıpkı nadide bir nişancı olduğumu da öğrendiğim gibi.

Kulağım ağrıyor her sabah..

Bazuka halk tabiriyle. Bize verilen adıyla rus ağır silahı rpg/7 roketatar. Zimmetlisi kim?

Ben..

Roketatar çavuşu ömür.

Ağzına sıçayım..

Kulağım ağrıyor..

Kulağım lan.

Kulağım orospu çocukları.

Kulağım.

Yüksek seste comfortably numb dinleyemiyorum lan artık. Cızırtı yapıyor orospu çocukları.

Kulağım.

Hayır geldiğime şükretmiyorum. Etmeyeceğim de.

Kulağım ağrıyor orospu çocukları.

Kulağım.

Yorgun yatıyorduk. Ülkenin gururu, onuru olan bizler yorgunduk. Gece 00:10..

Kalkkkkkkkkkkkkkkkkkk.

Tepe basıldı.

Bakındım. Millet kalkıyor. Anlamlandırmaya çalışıyorum. Sanırım kalkmalıydım. Gelmişlerdi bu sefer. Ama daha yeni değil miydi lan? Daha geldiğim ne kadar olmuştu ki? Ne aceleniz vardı lan? Yorgundum olm, bıraksaydınız da uyusaydık. Sonra savaşırdık. Ne aceleniz vardı?

Ayağımda saçma salak bir terlik, üstümde atletim, altımda şortum mevzime yol almıştım. Şok halini ilk kez yaşıyordum sanırım. Ha bir de 7.4 lük bir şok hali vardı ki, bu daha farklıydı. Eminim..

Her yerden bir ses. Top sesleri, havan sesleri. Sesler.

Kulağım..

9 ay boyunca kalacağım yer olan tepe basılmıştı. Ordalardı. İlk defa bu kadar dibimizdeydiler. İzliyorduk.

Ama iki merhametli grubun savaşmasından ölen olmadı. Yaralananlar vardı. En başında da ben.

Kulağım..

Taburdaki üstün inşaatçı halimizi gören büyüklerimiz, “hadi aslanlar bir de tepeyi yapın da gelin” dediler. Daha güzeldi. Daha rahattı. Hiç değilse cebime telefon girmiş, geceye ortak ettiğim gececiler girivermişti hayatıma.

Ama yüküm ağırdı. Çünkü çimento hiç hafif değildi. Gece çıkılan görevler hiç hafif değildi. Roketatarım da hiç hafif değildi. Ben ise çok ağırdım yeryüzünde. Yerin yüzüne öpücük kondurmaya az kalıyordu her adımım.

Ben ağırdım ama komutanlar hafifti sanki. Yüzüme öpücük kondurup, “bu vatan seninle gurur duyuyor evlat, bu üstün hizmet belgesi bizim gururumuzdur, ailen ve devletin (!) seninle gurur duyacak” dedi ve bitti..

Ama şey.. mmm. Ama kulağım. Sızlıyor sanki. Hmhm. Şey. Bi ses deneme çekseniz. Hmm?

Kulağım?

2011-08-01T11:52:00.001-07:00

oranda

yüzümde hüzünden gölgeler varsa,
o hüzün yüzündendir olsa olsa.

bilmiyorum, bu yaşamın çoğu yaşanmamışsa,
yaşanmadığı okunur, şimdi, daldımsa.

özledikçe yalnız durup-susup baktımsa,
sorulacakken nedeni nasıl sormadımsa.

geldiğini umudumda umutla umdumsa,
geleceğini görüyor-biliyordum, anlattımsa.

o geçip-gitti ora'sına, ben görmedim, baktıysa.
derim ki şimdi, bir daha gelse de, sorsa.

sözümle, yüzümle,gözümle dedim, duysa.
bense buramda onu bekledim oysa.

yüzümde hüzünden gölgeler kaldıysa,
içimde örülen duvardan düşmüştür, çatladıysa..

2011-07-26T12:53:00.001-07:00

Niyanım var bu dünyada. bi dene niyanım var. Niyan. şapşallı niyan:)

Az Geçmişsel

2011-07-25T11:32:00.000-07:00

Hey gidi hey. Bu yazımı kopyalamasam olmaz. Ahahaha. Cümlelerimi yediğim, kelimelerini sevdiğim. Bencillik o biçim, teheyy teheyy..

"kimi zaman bir şarkı buluverir ruhu. o an o şarkının karşına çıkması gerekiyordur.
o şarkı karşına çıktığı an da yine hayal kırıklığına uğrayacaksın. yine kendine küfür edeceksin. “sen bu şarkıyı daha önce nasıl dinlemedin” diyerek. ama şarkı başladığı an, bir sonraki tekrarına kadar aldığın nefesin hazzını yaşıyor olacaksın. evet enfes bir ses, enfes bir yazı başlı başına bir yaşam bağlatıcısı.
geçmişten farklı günler yaşıyorum. en azından ailemin daha bir gözlerinin içine bakıyorum. annem başımı kaşıyıp beni uyku dünyasına hazırlarken, başımın aslında ne kadar orgazmik bir yer olduğunu anlıyorum. bir dize yatayım o baş kaşınsın. sadece kaşınsın. ama yattığım diz annemin dizi olsun. hiçbir kız o mutluluğu cidden yaşatamadı. hiçbiri annem gibi kaşıyamadı. kaşıyamayan sevgiliyi ne edeyim afedersin? dedim kendime..
gün sayıyorum. herkesin onur gurur duyduğu, benimse içimden hiç ama hiç gelmeyen o güne gün sayıyorum:askerlik.
baba; "birisi benim onurumu kırarsa ben karşılık veririm" diyorum, yemek yerken. sana karşı kendimi dizginleyemediğim zamanlar, fevri çıkışlarım oldu. sana diyorum. babama! elin adamı benim onurumla nasıl oynar ki, ve eğer böyle bir şey yaparsa ben nasıl susarım ki diyorum.
"oğlum susacaksın" diyor babam. emekli astsubay olan babam diyor. sonra annem lafa giriyor: aman oğlum diyor. bulaşma kimseye. git gel hemen diyor. tamam anneciğim dedikten sonra, içime doğdu. bize yakın bir yerde askerliğini yapacaksın diyor. anne hayal kurmak, hayal kırıklığına davet çıkarmak olur ki, bunu boş verelim diyorum.(düşten gelen bi'ses bu cümleyi yasakladı. hayal kurmak en güzel bi' şey.) hem ne olacakmış yahu. ha diyarkabır, ha istanbul, ha adana, ha rize. babam lafa giriyor bu sefer. herhalde oğlum, her yer bizim. (ama baba. içimden hiç gelmiyor gitmek, diyemiyorum. o da gitme oğlum, sen askerlik yapamazsın ki diyemiyor. ama konuşurken hepimizin gözleri dolu dolu. o yüzden sert görünmek o anlar da daha iyi gibiydi. anne yarın tecilimi bozduracağım dedikten sonra, “ama benim yüreğime bir şey olduuuu” dedikten sonra sarılıp ağlaşmamız vardı ki. yok dayanamam. paşalar gibi yapıp gelirimci olmalıyım)
bugünler de, okuduğum kitabı daha iyi anlıyorum. sözler gözümün önünunde daha iyi süzülüyor. beyin aldırgaçlarımın kitap okurken nefes aldığını hissediyorum. aynı şey şarkıları dinlerken de geçerli.(bu yazıyı yazdırtan şu an ki dinlediğim şarkı gibi*)
dedim ya. günler daha başka geçiyor. herkes beni memnun etme derdinde gibi. aslında hep öyleydiler – ki öyleler- ben bu aralar duygusallaştım. sürekli kitap okumasını istediğim kızkardeşim mırın kırın ederken, şimdi kitap okuyor oluşu ve kitap siparişleri veriyor oluşu gibi. ya da abimin iki günde bir elinde bira ile eve gelişi, biralar eşliğinde pes oynamalarımız gibi. sonra yenenin, ertesi güne ve yeni pes oynanmaya başlanılan süreye kadar eğlendiğimiz an gibi
bilmiyorum ama herkes çok farklı geliyor. zaten öyleydiler. ben duygusallaşıyorum. ki öyle..
birçok arkadaşıma askere gideceğimi söyledim. uzun değil mi dediler? evet dedim! sonrasında hep aynı şeyler eklendi. mektup yazarsın değil mi? ehhe yazarım dedim. o kadar çok mektup yazacağım kişi oldu ki, sanırım genel bir yazı yazıp, fotokopileyeceğim. eheh.

düşünüyorum: beş dakikada gece oluyor. resmen beş dakika yahu. anlayamıyorum. beş ay beş saat gibiymiş geliyor. her şey çok hızlı geçiyor. bunlar kendimi kandırmaya yönelik saçma laf öbekleri. ama inandım. inandırdım kendimi buna. belki de ihtiyacım var bu kanışlara.
her gittiği ortamda kendim gibi kişiler çıktı karşıma. beni anlayan. ya da anlıyormuş gibi yapan!
evet gideceğim iki ay sonra. içimden zerre gitme gibi bir düşünce olmamasına rağmen. ve şunu anladım ki, askerlik denen olgu özgürlüğü cidden kısıtlıyormuş. gitmeden bunu da anladım. özgürlüğün en bir güzel şey olduğunu da. dedim ya duygusallaştım eheh.

*kimi şarkılar vardır soyutlar. düşündürtür seni. alıp götürür. beni alıp götüren camel’a ve o’nun nadide eseri olan rajaz’e şükran borçluyum. bu şarkıyı karşıma çıkartan kişi ise baş nadidedir gözümde..

ha bir de. az önce(yaklaşık iki saat önce) anneme kalktığımı ıslıkla duyurmaya kalktım. o da ıslıkla cevap verdi. hatta beş dakika ıslıklaştık. diyeceğim şudur ki, arada ıslıklaşmak günü eğlenceli kılabiliyor ciddi melankolinin üstüne. söyleyim dedim. belki yaparsınız siz de!"

2011-07-24T12:56:00.001-07:00

Hadi yağmur yağabilirsin.. Başarabilirsin bunu. Ha gayret, ha..

2011-07-24T11:06:00.000-07:00

Bazen 3 ay öncesine dönmek istiyorum. Güzelmiş o zamanlar. Hmhm

Radyo KK

2011-07-20T10:50:00.000-07:00

“Kadınlar önce seni sen yapan özelliklerine aşık olur sonra da onları senden almaya çalışır.''

Askerdeyken okuyordum.. Kaybedenler kulübü. Nejat İşler varsa iyidir diyordum..

Ta ki 3 5 gün öncesine kadar en bi' sevdiğim digitürk'ün salonlarından birisinde bu filmi gördüm ve izledim öyle umarsızca, popülerleşmiş olmasının verdiği ön yargıyla.
Film bitti ve şunu dedim ardından. "Bu film izlenir hacu!"
Kendimden bi' şeyler bulabildiğim "şey"ler hoşuma gidiyor. Her seferinde huzura kavuşturan Tutunamayanlar'ın olduğu gibi.
Tutunamayanlar benim için yeniden açılıp okunması gereken bir kitap olmaktan çoktan çıktı. Tutunamayanlar benim için ihtiyacım olduğunda herhangi bir sayfasını açıp "hmm evet" demekten ibaret olmuş durumda.
Filmden bahsediyorduk yine nerelere kaydık.
Ben bu filmi her rastgeldiğimde izlerim. Ki salonda olması da ayrı bi' güzel olmuş. Türkmax'a vermek büyük aptallık olurdu çünkü böyle kitapsal bir filmi.

Ayrıca beni mfö ile yeniden tanıştırdı. Anlamı daha büyük oldu filmin..

Öyle işte..

Kıskançlık ömür boyu maalesef..

Ha ömür.

Sikiyim..

annem, ben ve midyesel dolma halleri

2011-07-16T13:22:00.000-07:00

Paha biçilemeyen anlardan birini de bugün yaşadım. Neden daha önce yaşamadım diye hayıflandım günümün her dakikasında. Her saniyesinde..
Evet bugün annem ile altüstü alışveriş için çıktım. Annem ve ben. Sadece..
-anne seni süper bir yere götüreyim mi?
-amannnn Mustafa. Ne gerek var şimdi? Hallettik işimizi gidelim evimize. Daha ütüsü, çamaşırı falanı filanı.
-Annem hadi. Gidiyoruz..

Gittiğimiz yer izmit’in en iyi midye dolmacısı. Benim türlü türlü arkadaşlarla çok kere gittiğim, annemin ise ilk gidişi..

Daha annemin midye ya da kokoreç sevdiğini bile bilmiyormuşum. Bi’ an küfre başladım kendime, ki annemin elimden tutup, "ahh Mustafa, çok sevdim ben burayı. Hep gelelim olur mu?" deyişine kadar.

Elbette annem. Sen ki beni sahiden özleyen, sen ki beni sahiden seven, sen ki beni rüyalarında görüp bi’ an önce aramak isteyip bulduğun kadın.

Seninle olmak bedelsizmiş ki..
Sen varmışsın.
Diğerleri için üzülmeme ne gerek varmış ki.
Yokmuş yok..

Birafm dinleyip, biramı yudumlarken anneyi yazmak da en bi’ güzel şeymiş.

Mis yahu. Mis..

2011-07-13T10:48:00.000-07:00

Bir mesaj cidden ağza sıçabiliyormuş.

Ay.. Sana da, parlaklığına da, yüceliğine de, herbir şeyine.

Lanet olsun..

2011-07-09T03:09:00.000-07:00

İçimdeki fenerbahçe aşkını yeniden pörtlettiği için türk adaletine teşekkür ederim.

2011-07-01T02:00:00.000-07:00

Kimi zaman bi' özlem alıyor ki içimi sorma gitsin.

-sorduk mu?
-keğss.
-peki..

2011-06-24T10:27:00.001-07:00

İyiden iyiye lastfm'i sevmeye başlıyorum. geç kalış ama olsun..

Sıcak Hava Dalgaları

2011-06-24T06:16:00.000-07:00

Başlıkları alt alta sıralamak istesem, sanırım şu iki şarkının alt alta gelmesini isterdim:

*no surprises (7)
*(so) fuck u (anyway)(7.5)

entry sayısı 7.5 olmasının sebebi, bu şarkı hakkında tam da istediğimi yazamadığımı, yazamayacağımı bildiğimdendir. Öylesine pelesenksel hallere büründürüyor bu şarkı beni. ki iki günde içinde dinleme sayım belki 500’ü geçtiğinden bi’ şeyler karalamaya da itiyor.

So fuck u anyway. No surprises bebeğim, fuck u please. Rahatım bitanem lütfen siktirip gider misin? Öylesine işlerle uğraşıyorum ki, artık bana bakma ve siktir git. Anyway ok? Ama bakma artık öyle. Fuck!
Tamam komiktim belki ve hala da komikleşiyorum. Ama ben kendime “de hadi be ömür, fuck” diyebiliyorum. Fuck u ömür. Ömür ömür ömür ömür ömür. Ömür ömür ömür. Aitlik ekinin belki de en bi’ uyduğu isimlerden biri.
İsmimi sikiyim..

Sanırım yoruluyorum. Ev işleri cart curt. Gerginim. Ki az önce ilk defa o kibar, tevazu sahibi ömür, üzerindeki the wall tshirtüyle bankacı hatunun ağzına sıçacaktı. Bi’ an güvenlikçiyle göz göze geldiğini gördüm bile. Menepozdaysa veya menepozda da olmayıp menepoz gibi davranan hatunların, üç kelime edemeyip göz göze gelmemeye çalışmalarını anlayamıyorum. Sanırım bu da aldıkları eğitimden kaynaklanıyor bilemedim. Göz göze gelirsek etkileriz filan di mi?
Çok meraklıydım gözündeki renge, bakışının edebiyatını çözmeye. Çok..

O değil de...

Neyse..

so Fuck U anyway..

2011-06-23T10:42:00.000-07:00

Dilimde archive şarkısı. Hatta dilime pelesenk olmuşcasına mırıldanıyorum. Hangisi?

Tabii ki fuck u..

when you look at yourself do you see what i see
if you do why the fuck are you looking at me
why the fuck are you looking at me
why the fuck why the fuck are you looking at me
why the fuck why the fuck are you looking at me

so fuck u anyway..

bu sarkı için bile ekşifest güzel duruyor. bilemedim bilemedim. karnım bük(R)üldü bak.

ek$ifestsel durumlar, düşünceler..

2011-06-22T04:21:00.000-07:00

Bilemedim n'psam? Artı birsiz gidip, "pardon arkadaşa bakıp çıkacaktım" deyip -ki kapı gibi biletim var, ne gerek varsa- ortama bakıp dönsem mi? sonra taksimde bira içimsel durumlara gark etsem. gören eden olursa selam edip eve gelsem..

Bilemedim ki..

2011-06-19T08:54:00.001-07:00

"-ne desek güvenir bize olric?
-uğruna ölebilseydik belki güvenirdi efendimiz.
-az mı öldük diyorsun şimdiye kadar olric?
-az demiyorum efendimiz, sadece vakitsiz öldük...
-aşkın vakti mi olurmuş olric? biz hep o vakitte değil miydik?
-aşk vakitsizdir efendimiz, biz zamanın olgunlaşmasını bekledik hep.
-haydi o zaman gidelim olric.
-nereye efendimiz?
-vakti gelmişken son kez ölmeye, ölüm olsa sevmeye olric."

2011-06-19T08:48:00.000-07:00

"-yağmur yağıyor olric, ıslanıyor etraf... ağlasak kimse anlamaz değil mi?
-anlamaz efendimiz...
-anlasa ne olur...
-utanırız efendim...
-sevmeyi göze alan utanırmıymış olric ..."

2011-06-19T03:04:00.000-07:00

"insan usul usul ölmek için gelir dünyaya.
başlar her gün biraz daha insan olmaya.
ve ölürken usul usul ne tuhaf;
aşık olur, kedi besler, isim verir eşyaya."

PROFESYONALİZM

2011-06-18T10:07:00.000-07:00

Yemekten önce başlığı açmış olayım. Yemekten sonra da bu akım hakkında çok önemli bilgiler vereceğim..
Birazdan ajkdbşajd
Ha bu arada. Bu halil sezai de ne güzel bi' abiymiş. pehey pehey piuvv

O değil de bi' öngiriş yapayım, abi yanık yanık söylerken.
Profesyonalizm bi' anlamda duyguları kontrol etme kabiliyeti. Saf, aptal, inanan, sümsük(poelen var olm n'palım!),(yanıma gel negzel bi' şarkı bu arada) he deyen, tabii tabii diyen, ama sen haklısın pek tabii ki canımın içi diyen ve dedirttirilen laf öebekcikleri.
Dedirten dedim ama. Bu saflıklar dedirtiyor. Ama artık neymiş?
Kelimelerdeki naifliğe, afililiğe, çekiciliğie, farkındalık sağlatıcı kelime öbeklerine, özlemsel şeylere, lucidsel rüyalarda baş karakter olmaya, bahsedilmeye, bahsedilen olmaya, özlenen olmaya vs vs şeylere.
Evet artık gardımızı alıyoruz.
Profesyonalizm by ömür.

oh yeahh

biraz daha yazacağım bu konu hakkında.
hayatımın enlerinden niyanım da bu konu hakkında bazı şeyler söyleyecek. kaçırmayın bu yazı dizisini :))

Ay'ın Gerçek Üstü Halleri

2011-06-16T01:35:00.000-07:00

Bir zamanlar yüzlerce kilometre uzaktan ses geliyordu.
“burada ay ne güzel ki, seninle şarkıyı dinleyip ayda yüzünü buluyorum!”
Ama ben? Bi’ diğer balkona çıkıyorum, yok. Diğerine çıkıyorum orda da yok.
Hava soğuk. Ama içim sıcak..
Dışarı çıktım. Gece 3-4.
Yürüdüm yürüdüm..
Beni ay’ın gerçekliğiyle tanıştırandı o. Ve görmeli bulmalıydım onu. Ama saklanmıştı. O kadar açığa çıkmama rağmen..
Nerdeyse 2 3 adım daha atsam denize adım atacaktım. Atar mıydım, atardım da sanki.
O an o’nun yüzünü görmeliydim..
Ve milimetrik kaymalarla sola ay’ın açısını daha iyi yakaladım. O parlak yüzü daha bi’ görebildim.
Ve mp3 playerımdan play tuşuna bastım. Ardından ses ettim!
Yanındayım ki..
Hoş geldin şapşal dedi beni o büyüsel ortamla tanıştıran ses. O farkındalığın farkında olmamı sağlayan ses.
Öylece bakıştık. Gecenin biri. Birisi yatağında diğeri dışarıda...
Ay’a bakıyorlar. Birbirlerini görüyolar. Denizde yakamoz daha bi’ şebeklik yapıyor geceye, aslında daha bi’ mallaştırıyor adamı.
Daha fazla inanıyor. Her şey gerçekmiş gibi geliyor..
Fakat şarkının sonundaki gülüş aslında sana atılan bi’ gülüş, sana çekilen bi’ nanik oluveriyor.
Sonra pek usul, pek yavaştan, pek bi’ yakamozlu, eve doğru yol alınıyor..
Akıldan şu da geçmiyor değil o an? “Ay’a taş atsam ve orda bi’ yakamoz oluştursam” diye..

Lucidli uykular pek güzel.

Diyarbakır Ktm

2011-06-13T07:36:00.001-07:00

bir başka adı hayvan toplama merkezi olan yer.
daha yeni kopulmuştur evden. uçakla diyarbakıra inilir ve yanında kimse olmadığından direkt ktm'ye teslim olunur. ilk önce etrafa bakılır. onlarca insan. onlarca boş gözle bakan güruh. daha hiçbir şeyin farkında olmadan ve dahası daha 2 saat öncesinde annenin, babanın kokusu üzerindeyken burası neresi bakışları.
başta iki tane uzman. ya da astsubay. ama iki ya da üç. ve bine yakın asker.
asker gururdu tabii ki. yapılması gereken bi' şeydi. ve sınırda yapmış olmamızın ayrı bi' mutluluğu vardı..
-nah vardı amınakoyum. sadece sevenlerimi üzmemek için davranmam gereken bi' haldi o.
sınır bölgelerde sınırı koruyacak olan mehmetçiklerdik biz.
ama ilk gireceğimiz test ktm testiydi. dayanıklılığımız orda ölçülecekti. ıspartada olanca yükle dağlarda gezişimiz, intikallerimiz yeterli değilmiş çünkü..
ilk önce ellerimize çöp poşetlerini verdiler. hayvan gibi yerin mıntıkası için. yapmadık, bi' daha sıraya geçirdiler. sonra bi' daha yapmadık. yaptıramadılar. çünkü ben diğer askerlerden üstün hissediyordum kendimi. çünkü bana bu aşılanmıştı acemiliğimde. hatta elime de kına yakmışlardı. kusmuştum o gece hep. dayanamamıştım kokusuna. ama emirdi işte. ya pa cak sın..
tek sıraya geçirildik. çantalarımızı bi' kenara koyup yeniden gelmemiz istendi. düzeltiyorum. emir verildi..
geçtik yeniden. küstahça gülen bi' rütbeli bakalım ne eğitim almışsınız görelim dedi.

yatın.
yattık.
kalkın.
kalktık.
yatın.
yattık.
kalkın.
kalktık.

sürünün...

ama benim elimde kına var. ben hani kınalı kuzuydum. hani ben onurdum. hani ben gururdum.

süründük..

ve o koca alanın mıntıkası yapılmış oldu ağustos sıcağında.
ve o gece dışarda yatırılarak da ödüllendirildik. bok kokan koğuşlarda yer olmadığı için..

moralim bozuldu..

2011-05-27T18:54:00.000-07:00

Tam tamına bir ay olmuş geldiğim. Bazen ağrılarımın envai çeşit yerimde sızlamasıyla küfredip, o anlar aklıma gelse de, yarın yeniden askere alacaklarmış gibi geliyor. Tuhaf. Bu psikolojiyi acilen atmam lazım. Fena halde lazım hatta..

2011-05-27T13:34:00.000-07:00

Birsen Tezer. Sen ne güzel bi' ablasın yahu..

2011-05-10T08:43:00.000-07:00

Sen bana bakma
Ben senin baktığın yönde olurum..

BİR GELİŞ BİR GİDİŞ

2011-05-07T19:57:00.000-07:00

Kolay olmayan, stresli bir 15 ayın sonunda yeniden evimdeyim. Şapşal şapşal bakan gözlerle yeniden eve adapte olmaya çalışıyorum. Bu da kolay olmuyor tabii ki. Annemin her 15 dk da bir sarılışını, ağabeyimin kulağımdan hala şafak almasını, duygumun o takılışlarını hesaba katmaz isek tabii. Neyse, hayatta ki yapmamın zorunlu olduğu bir fiiliyatı atlatıp geldim. Konuşulacak çok şey olsa da, askerliği anılarımla birlikte gömüp bir daha çıkarmak istemiyorum. Askerlik anılarımı anlatıp kafa ütüleyen kişi olmayacağım.

Bugün anneler günü…

Belki de hayatta en önem verdiğim varlıktır annem. Ve diğer bir önemli varlığım da, belki de en iyi arkadaşım olan anneannem. Anneannem’di..

En iyi arkadaşım diyorum. Çünkü onun da en iyi arkadaşı olduğumu biliyordum. Nasıl olmayayım ki? Gecenin bir vakti ona su götürüşlerim, sivrisineklerden kurtarışım, terlediğinde tülbentini biraz gevşetip rahatlattığım, sınırsız şakalarım ve onun da bana sınırsız takılışları, fb gs muhabbetimiz, namaz kılarken yaptığım maymunluklarla yüzünde açtırdığım buseler, ufacık ayağına giydirdiğim çoraplar vs vs..

Ben geldim ama O’nu bulamadım.

Gidişimin ikinci gününde vefat etmiş. Dayanamamış mustafasının, deli yüreğinin gidişine.

Kara kaşlın en kısa sürede yanına gelecek Ulviyem. O zamana kadar huzurla uyu. Merak etme üşüyorsan biraz daha örterim üstünü, ya da terliyorsan tam tersini. Aklımdasın hep canım benim, aklımda.

Ve de en başta senin anneler günün kutlu olsun Ulviyem. Senin, annemin ve tüm annelerin..

2010-05-14T23:36:00.001-07:00

vuu puslu bi' hava. seviyorum ki ben bu havayı.
lady fantasy ile tekrar tekrar yaparken cüzdanımı kontrol ediyorum. saatın 10 olmasını beklıyoruz. biz de tamcılardanız. ya ceyrek gece, ya kala ya bucuk. bugun tamcıyız.
neyse bakalım. rajazı açayım bi' de. tam olayım ben de saat gibi..
baş baş.
ps:amma acitasyon dolu bloglar. vay ki ne vay. ahah

Evet...

2010-05-14T10:07:00.000-07:00

Evettt. Azcık sesi açalım. Hmm. Dur dur bu şarkı olmaz. Yeni girecek olan şarkıyı bekleyim yazmak için.
Evet “fade into you”. Yazmak için uygun. Dökülelim bakalım..

Dün;
Parfüm kokan bi’ İstanbul gecesi, Yeditepe üniversitesi duman’ı ağırlıyormuş. Er-erbaşa serbest mi acaba diye kendime sorarken, ağabeyimden haber geldi:” Duman seni çağırıyor mıstık”. Bir Kaan edasıyla “eyvallah eyvallahhh” dedim. Hemen aperatif birkaç gıdamsıdan sonra, yollara düştüm ve 1.5 saat içinde İstanbul’da 2 saat içinde de(yarım saat sonra) 7tepe üniversitesinde olduk. Sanırım bundan sonrası için yeni bir başlık açmalıyım;

7tepe üniversitesi;
Bir üniversite düşünün ki parfümle yıkanmış olsun. Gözüm tabela aradı: “açık alanda parfümlü volta atmak yasak. Cezası 69 Ytl”. Ama yoktu! Kendimi çimlerin kokusuna bulamak isterken, belki de bir inek gibi gözüküyordum. Ama o kadar kokuyu kaldıramazdı asker. Aklıma birden Radiohead’in “fake plastic trees”i geldi. Fake plastic faces diye de ben çevirdim. Ağabeyimin beni birayla hayata döndürme girişimleri ise bir noktada işe yarıyordu. Ne kadar çok içersem o kadar ben bana döner, kendimle ilgilenirdim. Abim tanıyordu beni. Takdir ettim kendisini bu çabasından ötürü. 4. biramı açarken sahnenin ışıkları kısıldı ve duman tüm askerler için söylediği konserine başladı. Yeni albümüyle daha haşır neşir olmadığımdan, pek aşina değildim. Ama sırf üzerimde duran "animals" yazısına nazire yaparcasına; “hepimiz bir hayvanız” diye bağırıyordu sevgili kaan. Ne de doğru diyordu. Ama neye istinaden öyle dediğini şarkılarını hep bir ağızdan söyleyen türkiyenin en güzel kızlarının ve heriflerinin bulunduğu yerleşkedeki çocuklar anlamış mıydı? Ağabeyme sordum: “yalan gibi değil miİ?” dedim. “yalan olan ne? dedi”. “Görmüyor musun. Hiçbir şey umurlarında değil.” Sonra cevap verdi abim. Nitekim haklıydı da. “bu psikolojiyi atlatacaksın. Askersin oğlum ehemehe” dedi. Halbuki ben gülmedim. Asker olmasaydım da o plastik görüntülerine atıfta bulunurdum. Bulunurdum evet..
Daha bildik şarkılarına döndü ilerleyen saatlerde duman. Nitekim askerin isteğini kırmadı ve yürekten’i söylemeye başladı. Gözümü kapadım şarkıya kapıldım:

öyle yürekten seviyorsan
aklı başından atacaksın
kimi yanında arıyorsan
önce içinde bulacaksın

buluyordum sanki. Yani bir sanrı ama çok sevdiğime +1 eklendiğini görüyordum. Düşünüyordum onu, evet.. Ama ben kendimin neresindeyim onu bilmiyordum. Kendime uzak olduğum gibi ülkeme de uzaktım. Uzak olacaktım. Olacağım!

Canım Kaancığım konserinin sonunda “tüm Mehmetçiğe selam olsun, ömür tezkereyi sağ salim alsın” diye bitirdi. Eyvallah kaanım dedim. Çıktıktan sonra güzel bir yağmur başladı. O yerleşkenin kokusunu da sadece yağmur temizleyebilirdi sanırım. Acaba cep telefonlarının yanında, ya da sigara kutularının içinde parfüm mü taşıyorlardı o kişiler anlamış değilim. “Ahh parfümsüzlük başıma vurduuuğğğ kızzzz” demeleri muhtemelmiş gibime geliyor. Neyse, yağmurda kalmıştık. Ağabeymin çok müstesna arkadaşının süper bir mini cooperı ile istanbulun ıslak caddelerinde yol alıyorduk. İstanbul’a dair istediğim bir şeydi. Güzel bir araba ile güzel bir şarkı eşliğinde yol almak. Yağmur ile birlikte.
Yağmur bittiğinde uyumuş idim.

Bugün(son-1)

-mıstığım bugün ne yapayımmmmm?
-ahh anneciğim ne istersen onu yap. Fark etmez ki!
-söyle söyle.
-canım bidenem. Valla fark etmez..
-iyi o zaman mantı yapalım
-eheh olur. Yardım bile ederim
-tamam ben de babanı kafaya alırım. 1 saate bitiririz.
-tamam tamam

elimin hamuruyla yazıyorum. Valla. Elim mis gibi hamur kokuyor yahu. Biraz kıyma, biraz sarımsak karışık. Ama hoş. Annem sofraya sonradan dahil olan kızkardeşi ve anneannemi uyarıyordu: Mustafa gibi yapın.
Evet bu işi kapmıştım. Asker dönüşü bir mantıcı dükkanı. Ya da seyyar bir mantıcı. Hobaa süper fikir bak bu. O değil de asker dönüşü dedim değil mi?

Hmmm

Sanırım 1 sene boyunca alışkanlıklarımdan uzak kalacağım. Aile-arkadaş-net vs..

Bu süre zarfında hepinizin iyi dileklerinize ve kulak çınlatmalarınıza ihtiyacım olacak. Hepinizi öpüyorum. İyi bakınız kendinize..

Elleri ellerime
Gözleri gözlerime
Saçları saçlarıma
Karışan bir sen olsan

Bu şarkıda hoş. Dinleyiniz. Kaanımdan..:)

Floydsal Haller

2010-05-10T09:22:00.000-07:00

Oyy. Yeni aldığım pink floyd t-shirtümle izmitin buğulu güneşinde, caddelerinde arz-ı endam ettim. Nedense bu tshirtler bana psikolojik rahatlık sağlatıyor. Daha ferah oluyorum ve daha bi' sağlam basıyorum yerlere. Üzerimde yazan "animals"ı görünce insanların ne düşündüğünü düşünmeye çalışıyorum yürürken. Çünkü biliyorum ki bu albümde ithaf edilen küme insanlardı. Ben ne düşünürdüm peki. Sanırım bu günlerde düşünmenin en saçma şey olduğunu düşünürdüm. Evet düşünmüyorum. Sadece kokluyor, öpüyor, tadıyorum. Düşünmüyorum!
Ha bu arada. Bi' sahafta kitaplara bakarken 18 19 yaşındaki bi' genç kızımız gelip, "ben en çok wish you were here seviyorum dedi. Ahh ne harika dedikten sonra "songs:ohia"yı tavsiye ettim. Beraber teşekkürlestikten sonra eve doğru yol aldım. Ama hemen eve girmedim. Ev kokusunun üstüne biraz da deniz kokusu serpiştirdim. Sonra usulusul eve yol aldım.

Pink Floyd ve yaşam. Pek güzel..

Deneysel Günler

2010-05-09T02:43:00.001-07:00

Bakalım yazabiliyor muyuz? Öhm. Deneyelim azcık…
Koğuş kalktan, “mıstığım hadi kalk da bir kahvaltı yapalıma dönüş. Bir haftalık mıstıksal haller. Sonrasında Onbaşı Mustafalığa tekrar geçiş.
Aslında sonraları düşünmenin az biraz saçma, aslında saçma değil de, gereksiz olduğunu gördüm 75 günlük deneyimim sonunda. 75. çok gözüken ama çabuk biten 7 lik 10’luk demeti. Şu onluk demetlerden bi’ 36 tane daha var. O değil de azmış yahu.(pok az ehuhe)

Babam dün bi’ kanalda Pink Floyd’u yakalamış. “Sen geldin ya seninkiler çıkmaya başladı” diyor. Ama babam da High Hopes’u dinlerken klipten fena halde büyüleniyor. “Bu adamlar bu işi biliyor yahuuu” diyerek sesini daha da açmamı istiyor. Kız kardeşim ise diğer odadan beni çağırıyor. “abi baksana saçımı şu kadın gibi yaptıracağım. Nasıl?” “Ehmm bilemedim ki duygucuğum. Uzuna alıştık ve sana çok güzel gidiyor. Ama evet evet kestir. Bu kadar güzellik kötü, eğğğ” dedikten sonra güzel bi’ kahkaha tufanı atılıyor odadan. Annem her gördüğünde öpücük bombardumanına tutuyor. Abim ise kaçırdığım Fenerbahçe maçlarını yaşatırmışçasına anlatıyor. Sonra duygu bi’ daha yanıma geliyor. Getirdiğim kinyas ve kayra adlı kitabı eline alarak. “abi nasıl ki bu kitap” diyor. “Mmm”diyorum. O iki çarpık yaşamları olan adamları saçımı böyle yaptırsam nasıl olur ki abi diyen bi’ bebeğe oku demeli miyim, dememeli miyim diye düşünüyorum. Sonrasında “kitap evde tatlım. İstersen oku. Okuma hızın artar canım” diyorum.

Sonra gazetelere şöyle bi’ bakayım diyorum. Şırnak’ta bi’ asker mayına basmış haberini okuyorum. Arka fonda “dirge for november” çalıyor okurken. Brütal kısmında ben de ses tellerime tecavüz ederken “azcık kıssana şunun sesini yahu” gibi bi’ ses gelmediğini görüp biraz daha ses veriyorum. Biliyorum ki içerden onlar da benim gibi bağırıyorlar hayata. Onlar da farkına varıyor hayatın bir illüzyon olduğunu. Nasıl olmasın ki? Hayatın beklenmedik ve inanmadıkları yüzünün testini ben yapacaktım. Çok sevgili oğul, biricik kardeş, sevecen bir arkadaş olan Ömür..

Annemin yanına gidiyorum. Anne diyorum içinde ufacık bir korku olmasın e mi diyorum. Bak diyorum kimin yarın trafik kazasından ölüp gideceği belli mi diyorum. Evet diyor. Ben kadere inanıyorum bitanem diyor. Anne bunun kaderle pek alakası yok ama derken, askerde siyasetin ne kadar saçma bi’ şey olduğunu düşünüp, babamı üzdüğüm siyasi muhabbetlerini aklıma getirerek, evet anneciğim kader. Kadere inanmak lazım diyorum. Ben demesem de ağzım konuşuyor. Sonra annem kendine çekip beni öpüyor. Beni. Benliğimi. Beni bana hatırlatıyor kokusuyla..

Yavaş adımlarla odama yol alırken “is there anybody out there” sesi yükseliveriyor. Buradayım diyorum hayata ve senin getirilerine gülüyorum diyorum. Harika klasik gitarın her gıdıklanmasında boşalmış zihime yüklemede bulunuyorum. Ve yaklaşık 3-5 ay önce gelen ölümü sempatik olarak göstermiş olduğum yazıları okuyup, ne kadar saçmaladığımı görüyorum. Belki gelecek olan günlerin zorlu olmasından. Bilmiyorum. Ama şunu biliyorum ki aile-arkadaş-fenerbahçe-pink floyd-nefes-yağmur-güneş-deniz yaşamaya en bi’ değer şeyler. Kinyas’a selam ediyorum gizlice.

Sonrasında yazmayı denediğim bi’ blogun sonuna geliyorum. Hopppp bitiveriyor.
“Goodbye blue sky” çalarken..

2010-05-02T02:05:00.000-07:00

Bir resetleme alanı olarak TSK. Gayriresmi sil baştan yaratım merkezi.
Tehlikeli olabilir.
Hm hm..

usul usul geçen günler

2010-04-24T23:12:00.001-07:00

ıspartadaki ilk devrnin bitmesine 2 hafta kaldı. 2. devreyi oynaycağımız yer ise şırnak imiş. bize dediklerine göre bizler seçilmiş, bu ülkenin kahraman askerleriymişiz. benim çabam olmamıştı halbuse:9
her neyse. günler güzel geçiyor. en azından geçiyor.
ha bu arada kinyas ve kayra da bitti. bazen pis kokan vücudumdan kaçmak için burnumu kitabın arasına koyup öyle nefes almaya çalıştım. aklınızda bulunsun.
kitap bir oksijen vericiymiş.
tahmin etmişsinizdir ki çarşı iznindeyim. 2 hafta sonra evimden, daha geniş çaplı bir bilgilendirme yazısı yazarım. yazacağım. bunu neden söylüyorum. mmm. bilemedim.
ha bi de. askerde kimse ki ekini kullanmıyor. onu da belirtip şimdilik kaçayım. öperim.
sizleri seviyorum.

2010-02-22T09:24:00.000-08:00

Geçici bi' süre erişime kapalıyız. Arayanlar en yakın askerlik şubesine gidip, bana ulaşabilirler.
Hadi gittim. İyi bakın kendinize:)
Bu arada ziyan'ı okuyunuz. Ama okumadan önce azili bitiriniz. Tamam. Bağırmayın. Gittim..

2010-02-15T09:41:00.000-08:00

hayırlı olsuncu gelen teyzelerin her birine "zorunlu askerliğin ne kadar saçma olduğunu" anlatasım geliyor. ülkeyi zararından haberdar edip, profesyonel olsa ülkenin daha bi' refah olacağını söyleyesim geliyor.
o değil de, bu haber ne de çabuk milletin kulağına gidiyor yahu. ahah
sanırsın ki her biri askerlik şubesinde. vay ki ne vayyy
evet teyzelerden bahsediyorum:)

- - - - - - - - - - - - -

2010-02-09T13:12:00.000-08:00

- - - - - - - - - -

Kendime kocaman bi’ O harfi yaptım. Sonra güzelce geçici eksenler yaptım. Üstlerine birilerini koydum. Birisi orijine geçmek istedi. İzledim. Bi’ şey de diyemedim. Sadece izledim. Çizdiğim geçici eksenlerin y noktasına yükseldim. Kendimi bıraktım. Çemberin içinde buldum kendimi. Dışardan baskılar vardı. Daire yapmağa yeltenenler oldu. Direndim. Yaptırmadım. Orijinde durana baktım bu sefer. Tanıyamadım. Çemberin etrafında dönmeye başladım. Ne zaman orijinden uzaklaşsam yüzünü tanıyor, yaklaşsam buğulaşıyordu.
Bir tur attıktan sonra kendimi –y’den dışarı bıraktım.
Sonra baktım ki ben geçici eksenlerin başlangıcıymışım.
Fonda da ismira’dan unutabilmek çalıyormuş.

edit:orijine tüm uzaklıklar eşit olarak kabul edimedi bu bloda. dikkatinize. hıh)

(hobaa. Sağlam saçmaladım blog. Öperim seni.. ahah)

-------------------------

2010-02-03T15:52:00.000-08:00

şarkılara dalmak. şarkılarla dalmak. dalınan yeri hatırlamamak ama dalmak. biraz bulantı, biraz dalgınlık. biraz sessizlik.
evet kimi zaman, kimi şarkılar ortamı sessizleştiriyor. kulağımda bangır bangır sesler fakat sessizlik. sessizleşmek. hissizleşmek..
ama dalmak. az bulantıyla karışık. ama hatırlamamak.
ondan habersiz..

2010-02-02T17:54:00.000-08:00

fake plastic trees'i dinliyorum. dalıyorum. müziğiyle usul usul yürüyüse çıkıyorum. sağ sol. rap rap. soğuk. güzel. kötü. fake. hayat. soğuk. güzel. fake. hayat. ben. o. dünya. fake. deniz. yağmur. gerçek. üşümek. kutsaliyet. sıcaklık. kaçamak. hayat. hayat. hayat.
ölüm.
gerçek.

2010-01-29T13:58:00.000-08:00

Yıl, 1887… Gazetecinin biri, Victor Huyo’ya soruyor: “Eserleriniz ve siz bugüne de çok olumlu eleştiriler aldınız, çok övüldünüz. Bunlar arasında sizi en çok hangisi hoşnut etti?”

Hugo anlatıyor: “Karlı bir kış gecesiydi. Eş dostla yiyip içmiştik. Mesafe kısa diye, evime yaya olarak dönüyordum. Fena halde sıkışmıştım. Hızlı adımlarla, malikanemin bahçe kapısına vardım. Kapı kilitliydi. Var gücümle uşağıma seslendim: ‘İgooooooor!’ Defalarca haykırmama karşın İgor’un beni duyduğu yoktu. Sidik torbam Atlas Okyanusu büyüklüğüne ulaşmıştı. Altıma kaçırmak üzereydim. Yaşlılık işte. Çaresiz, bahçe duvarına yanaştım, etrafa bakındım, görünürde kimse yoktu, fermuarımı indirdim ve su dökmeye başladım. Tam o sırada arkamda bir at arabası durdu. Hiç kıpırdamadan, sessizce işiyordum. Arabacı nefret dolu bir sesle ‘Seni haddini bilmez, buruşuk o… çocuğu! O işediğin, Sefiller’in yazarı Victor Hugo’nun duvarıdır!’ dedi. İşte, hayatımda duyduğum en iltifat dolu söz buydu.”

afili filintalardan murat menteş'i ve diğer afilileri şiddetle okumanızı tavsiye ediyorum;

http://afilifilintalar.blogdns.com/

Bzzttsal

2010-01-27T02:20:00.000-08:00

ben-ee, anlat anne? kar var mıydı?
annem-nerde?
(3 sn sonra..)
annem-ahh eşek. doğum günün değil mi?
ben-ehehe. zaten sadece benim doğum günüm unutulur bu evde, puuu.
hadi fondip yap da çay koyayım. kaldırma beni. baba sen de sallanma:P
babam-ehehe, eşek sıpası:)
ben- buyrunnn? hadi hadi ayağım uyuştu.
(çaylar konur)
ben-ehehe şimdi cebelleşiyordun değil mi benimle?
annem-yok biraz daha var. 1 1 bucuk sıralarıydı. mmm. pazar günü..
(baba girer)
babam-ama nasıl oksijen tüplerini taşıdım!
ben-baba, adam filan yok muydu yahu? sen niye taşıdın?
babam-eee hastanede kimse yoktu ki?
ben-höh? koskoca askeri hastane.
(annem girer)
annem-malak gibiydin. allahım nasıl güzeldin
ben-malak? ahaha. ayrıca biliyorum çirkinleşiyorum anneciğim. höh
annem-dayınlar gelmiş, anneannen gelmiş, teyzen gelmiş. erzurumdan bahsediyoruz. ve ocak ayı.
ben-eheheh. beni mi toprağa vercekler yoksa seni mi? onu mu görmeye gelmişler:P
(ağzıma şaplak yedim)
annem-mucizesin olm.
ben-aman bi' mucizeyim ki sorma anne. denizi bile ikiye ayırıyorum o kaddaarrrr
annem-sus! eşek sıpası ölüydünnnn.
ben-ehehe ataydınız çöpe yav. ahahaa
annem-saçmalama. o doktordan da allah razı olsun.
ben-aslanım doktor. sanki pok varmış gibi ehehee. baba söyle bakayım bana? neden beni değil de annemi kurtaralım doktor bey dedin haaa? evlat katili baba:P
babam-ahaha. olm. çok fena gündü lan. sana şaka gibi geliyor ama o 20 kg'lık oksijen tüplerini taşırken görseydin beni.
ben-benim için yani?
babam-tabii ki annen için:P
ben, annem ve de babam- ahahahahahaha
ben-ayıp ayıp ayıppp

işte bundan teeeeeeee onca yıl önce. ölü mustafa'nın ömürlü hale gelişi.
nedense bi' şey hissetmiyorum. tuhaf..

2010-01-26T10:45:00.000-08:00

Girl, You'll Be A Woman Soon dinlerken, uma ablamıza hayali de olsa eşlik etmeyen var mıdır ki?
-hayır, hayır..

ya da sadece ben olabilirim yahu. evet bunu düşünen tek ben olmak istiyorum. evet istedim. hm hm

bastım play tuşuna..

-hayatın spoiler hali

2010-01-26T07:01:00.000-08:00

Shape of my heart.
Hayatın fon müziği gibidir bu şarkı. Uzuuuunn bi' süredir dinlemeseniz bile, ilk açtığınızda, sanki devam eden şarkının kendini tekrarlaması gibi olur. Sürekliliği vardır. Bazı nice şarkılara benzetilebilir bu yönüyle ama konu bu değil.
Ve kimi filmler vardır. Bu film elinizin altındadır. Zaten o film sizindir ve mutlaka bi'gün izleyeceksinizdir. Evet. Evet bahsettiğim şey, tam düşündüğünüz olan şey. Şey..
Leon..
Cd çantamı açtım. Aslında filmin konusuna dair hiçbi' şey bilmiyordum. Sadece adını ve çoğu kişinin profilini süsleyen o ufacık kız ve o yuvarlak camıyla hafif başını yukarı kaldırmış abiyi biliyordum. Gülmeyin! Jean Reno olduğunu biliyordum tabii ki. Neyse uzatmayım; film başladı...
Ufak kıza aşinalığım vardı. Fekat gözüm natalie portman'ı arıyordu. Sonra sahneler ilerlerdi ve ufak kızın evine girildi. "Acaba evdeki şu koca popolu kadınlar mıydı ki Natalie? Yoo değil."dedim. Sonra hemen stop düğmesine bastım ve sözlüklerden birinde mathilda yazdım. Karşıma direkt ta kendisi çıktı ve ne kadar geç kaldığımı bi' kez daha anladım. Aslında film ya da kitap okumanın geç sayılabilir eylemler olduğunu düşünmüyorum. Yani artık birisine "aaa sen bunu izlemedinnnnn miiiiiii??????" demiyorum. Diyor muydum? Evet. Çünkü lanet olası beğendiğim bi' şeyi abartma hastalığım var. O şeyi ben sevmişsem diğerleriyle de paylaşmalı, onu sevdirecek kelimeler bulmalıydım. Neyse..
Play tuşuna tekrar bastım. Mathilda'nın leon'un evine gelirken, hafif gözünü sağ tarafa çevirip, enkazı gördükten sonraki yürüyüşü ve leonun kapısını çalması.
1
2
3
Huzur doğar. Mathildamın yüzüne nur iner. Leon'un kapıyı açmadan önceki mimikleri, jestleri. Ah gözümün önünden gitmeyecek gibi.
Profesyonel seri katilin çocuksuluğu, karşısındaki ufacık çocuğun olgunluğu/kadınlığı..
Ve aşkı anlatıyordu mathilda:
mathilda : leon, sanırım bir şekilde sana aşık oluyorum.
bu başıma ilk gez geliyor, biliyor musun ?
leon : daha önce hiç aşık olmadıysan, bunun aşk olduğunu nerden biliyorsun ?
mathilda : çünkü hissediyorum.
leon : nerede ?
mathilda : karnımda. sıcacık. hep orada bir yumru olurdu. ama şimdi geçti.

Aşk bi'çok kitapta, filmde, müzikte anlatıldı. Ama aşka dair en samimi kelimeler o ufacık mathilda'nın ağzından dökülüyordu. Samimiyet, sıcaklık, güven. Bunlar değil miydi karşımızdaki kişiden aradığımız? Mathilda bunu bulmuştu. Ve ama leon da bulmuştu.*
Ahh o nasıl bi' kahkahadır mathildam. Ve leon. Sen nasıl böylesine mimikler, jestler yaratabiliyorsun? Bu nasıl bi' oyunculuk, bu nasıl bi' kendini veriştir ki? Aman lokantadiler bi' şey demese bakışları, hafif utanma, hatta yerin dibine girmek için başlatılan çalışmalar. Gözlerine bakamıyordu mathildasının. Mathilda ise aşk sarhoşuydu.
Ve aşkı toprağa kazır mathilda.
*Çünkü leon aşkı için ölüme gitmiştir. Gözleri kapanırken, mathildaya kapıyı açtığı zamanki nur, bu sefer kendisine iner.
Ve shape of my heart de biter.

Ölü Mustafa'nın Ömürlü Hale Gelişine 15 Saat Kala

2010-01-26T05:37:00.000-08:00

-ne yapıyorsun o bilgisayarda?
-okuyorum, dinliyorum, bi' şeyler bi' şeyler anne.
-ne okuyorsun?
-işte tanımadığım insanlar var. yazılarını okuyup tanımaya çalışıyorum anneciğim. ortaklıklar bulup mutlu olmak vs.
-mutlu olmak?
-hm hm. neden ki?
-hiççç.
-ee, sen hiç yazmıyor musun?
-ıı ııı anne. arada karalıyorum ama saçma sapan şeyler işte.
-aç bakayım bi' tane!
-aman boşver anne. sonra gülersin, abime söylersin, kızdırır mızdırır beni. boşver..
-hadiii.
-mmm. dur. seni yazmıştım. hatta bizi yazmıştım. babam cizreye gittiğinde. onu hafif değiştirerek anlatmıştım. heh, bu işte..
(yüzde yarım tebessüm, heyecanla gözlük takılır)
-gülmek yok ama.
-dur bölme şimdi.
-tamam tamam.
(gözde hafif damlacık pıhtılaşması)
-ben bi' kere garaja gelmemiştim. gelememiştim. düzelt onu.
-ehehe anne. biraz kendimden de bi' şeyler kattım yahu. sen hissettirdiklerine bak. böyle değil miydi?
-ama sen ufacıktın. nasıl hatırlıyorsun yahu?
-ohooo. abimi dövmeye çalışan çocuğu, odunla kovaladığımı bile hatırlıyorum. sen o zaman daha 4 yaşında olduğumu söylüyorsun.
-hm hm.
-öyle yani. amaaann anne. takılma, kimseye de söyleme. saçmalamalar işte. anlaştık mı?
-teyzene söylerim.
-mmm. teyzem olur tabii. anne teyzemin tanıdığı filan yok mudur ki? şöyle saçmalarımı biraz daha geliştirsem de, böyle yazınsal bi' yerde çalışsam.
-bilmem. olabilir tabii. bu arada o gün cidden çok soğuktu. kötüydü. o müziğin de allah belasını versin.
-kötüydü be anne. neyse şu an sıcağız. hep beraber.
-gel bi' öpeyüm seni. annnaaaa bizim çocuk edebiyatçı olmuş.
-höh anne! abartma ahahah

(teee 24 sene önce bugün. istemsiz olarak sancılar yaşattığım annem ile bugünki sohbetim. akşam ise yarın hakkında yine konuşmalar olacak ehehe. ölü mustafanın ömürlü hale gelişi. bekleyelim bakalım)

Az Eksi Az Artı. Ha Ben, Ha o!

2010-01-20T07:02:00.000-08:00

Üşüdün mü?
Yoo. İyiyim! Vücudum mevsim normallerinde. eksi otuz sekiz virgül onda altı
Ya sen üşüdün mü?
Iı ıı. İyiyim. Çok iyiyim.
Peki üşüme. Üşüdüğünde bana söyle olur mu?
Hm hm.
Nereye gidiyoruz peki?
Bilmiyorum. Sadece yürüyeceğiz. Beşiktaş, Fındıklı, Şişli, Sinop, Amasya.
Üşündün mu peki?
Yoo. İyiyim! Vücudum mevsim normallerinde. eksi otuz sekiz virgül onda altı.
Ya sen. Ya sen üşüdün mü?
Iı ıı. İyiyim. Çok iyiyim.
Üşüdüğünde bana söyle olur mu? Hoh hohlarım. Hohhohlayıcıyım belki. Yeni mesleğim.
Peki bu ses ne? Yoldakilerin hızı ne? Başımızı ağrıtmaya hakları var mı? Ya da yağmurun sesini azaltma mücadelelerine ve yağmurun buna kayıtsız kalışına, masumluğuna. Hı? Haklıyım değil mi?
Hı hım. Haklısın! Üşüdün mü?
Yoo. Öyle iyiyim ki! Vücudum mevsim normallerinde. eksi otuz sekiz virgül onda altı.
Peki. Peki, ya sen?
Iı ıı. İyiyim. Çok iyiyim!
Üşüme sakın! Bana söyle olur mu?
Hı hım. Söylerim tabii ki..
Yağmur. Ah bu yağmur! Sonsuzluğa inancımın en büyük belirgeçi. Gözümü yaktı biliyor musun? Ah acısı beni buldu. Ah ne acı. Ahh!
Eheh. Arada olur öyle acılıklar..
Ama ama. Bana. Neyse. Eheh. Arada yapar bana öyle delilikler.
Ehehe. O değil de, üşüdün mü?
Yoo. Süperim ki. Vücudum mevsim normallerinde. eksi otuz sekiz virgül onda altı
Ya sen üşüdün mü?
Iı ıı. Çok iyiyim. Ahh başına bi’ şey alsaydın ya?
Ee aldım ya. Başımda kocaman bulut var. Peşi sıra gelir ardımdan. Sen bakma burnumdan süzülen yağmura..
Ehehe. Peki. Üşüdün mü?
Yoo. Enfes bi’ haldeyim. Vücudum mevsim normallerinde. eksi otuz sekiz virgül onda altı.
Ne güzel ki.
Sanırım. Sanırım geldik. Ayrılma vakti mi şimdi. Hmm?
Hm hm.
Üşüyor musun?
Bana sarıldıktan sonra mı?
Hm hm.
Beni öptükten sonra?
Hm hm.
Üşümüyorum. Üşümenin tanımı bu olmasa gerek hı? Ya da titremek. Titremenin tanımı da..
Nasıl yani?
Yani! Yani öyle..
Hmm.
Gidiyorum.
Peki.
Gelirim değil mi?
Gelirim de, gelirsin de.
Peki. Ben gidiyorum.
…
vücüdum artı binbeşyüz.
Gittim.
Gitti.
Arkamdaydı.
Öndeydım.
O bekledi bakmamı.
Ben biliyordum bakmamı bekleyeceğini..
O bendim.
Ben o!
Üşüyor muyum?
Üşüdüm. Vücudum artı binbeşyüz..

2010-01-08T05:24:00.001-08:00

ahh miranda. ne kadar güzelsin..

http://www.youtube.com/watch?v=jphrbNdXMc4

2009-12-28T13:21:00.000-08:00

"inadına ıslanmak,
inadına kaçmamak."
kimin inadına?

Bir Düş Bir Hayal: Ortaköy

2009-12-22T14:32:00.000-08:00

Düşsel alanlarda yürüdüğüm anlarda karşıma biri çıktı. Bir ateş böceği kadar aydınlık, temiz düşün en güzel nadidesiydi belki de..

Uyandım. Ve hemen havaya baktım. Yağmurlu olmasına dair tüm dilekleri ilgili tanrılara ilettim. Bu tanrıların bazıları cidden işini iyi yapıyordu: Yağmur tanrısı gibi.
Yine kayıtsız kalamadı. Hep sesime kulak verdi. O gün verdiği gibi..Vermeliydi zaten...

Birçok kere gittiğim İstanbul’a yine ilk gidiyormuşum gibi gidiyordum. Hayran olduğum kente. Gecekonduculara saygı duyuyordum ilk defa. Belki güçleri yoktu bir eve çıkmak için. Çünkü onlar da hayalleriyle gelmişlerdi bu şehre. Benim gibi..

Hep hayran olarak geliyordum. Hep ilk kez geliyormuşum gibi geliyorum. En meymenetsiz insanın suratına bile hafiften hayran olarak bakıyorum. Çünkü o, o toprakların sahiplerinden biri. Çünkü o, orda yaşıyordu..

Düşüm çağırmıştı. Düşümün içinde her zaman düşler olur benim. Yüzünü hatırlamam belki ama o’nsuz bir düşün de anlamı yoktur. Yanına aldı beni. Tuttu elimden sıcacık. Arkamda yağmur tanrısı klark çekmemi bekliyordu. Hafifçe sırtımı döndüm ve klarkı çektim. Usul usul yağmaya başladı. Bir klark daha çektim. Teşekkür ve beni yalnız bırakmadığı içindi bu sefer..

Vapur-yağmur-martılar-yağmur-sesler-yağmur ve düş. Düşüm yanımdaydı her zaman ki gibi ve sıcacıktı. İskeleye yanaştı vapur ve yürümeye başladık. Ben-düşüm-yağmur tanrısı..

Rengarenk bir İstanbuldu yine. Gri ama rengarenk. Renk konusu aslında yine açılmalıydı. Kahverengi-siyah gibi tonların da rengarenk sayılabileceğini ve eğlenceli olduğunu birisi literatüre eklemeliydi. En azından benim için öyleydi..

Yağmur tanrısı bu şehirde kendisini çok iyi hissettiğinden olsa gerek işini çok iyi yapıyordu. Tıpkı bir ajan gibi birilerini yerleştirmiş yol güzergahımızın üstüne. Önümüz yağmurlu arkamız kupkuruydu. Belki bir an arkamızı dönsek arkamız da yağmurlu olacaktı. Dedim ya. Gün bizim günümüzdü..

Yol Ortaköy’e çıktı. Ara yerlerden sahile ulaşmamız gerektiğini yanımdaki düşüme söyledim. Çünkü ara yerlerden geçmeliydim ve ısınmalıydım. Çünkü bir an o ambiyansın içine atamazdım kendimi. O büyüsel ortam yüreğime ağır gelebilirdi.

Yavaş adımlarla yürüdük. Çok yavaş. Acele bu yerde olmamalıydı. O hızlı hayat bu yerde geçerli olmamalıydı.

Geldik. Deniz-yağmur-boğaz-düş-çay ortamına. O büyüsel ortama. Başım döndü ilk. Boğazın o görüntüsü, o heybeti, denizin o asiliği, rüzgarın çılgınlığı, yağmurun olabildiğine ıslaklılığı..

Düşteydim. Kahkahalar atıyordum. Çünkü böyle bir görüntüye inanamıyordum. Omzumda bir düş,gördüğüm bir düş. Düşteydim. Bitmeyen bir düş. Sıcacık bir düş..

-ömür, ömürrrr, ömürrrrrrr!
-hı, efendim..
-kahvaltı hazır.
-hmmm, nasıl? Ahh peki anne, geliyorum canım..

bir önceki gün izlediğim belgeselin etkisi altında kalmıştım. Ortaköy böylesine içime işlemiş..

bzzttsall

2009-12-10T12:28:00.000-08:00

boşluk zamanlarım. boşluğun tanımı belki bu günler için geçerliymiş. özgürlüğün yavaş yavaş sonuna geldiğim an'lar. ahh gülüyorum da. gülüyorum çünkü kendimi hiç asker olarak göremiyorum. göremeyeceğim de..
çırılçıplak soyunacağım. askerden geldikten sonra giyinmek üzere. kokusu değişir mi acaba geri geldiğimde. bilemiyorum ki?
ha bi' de. opeth yeniden esiri altına aldı beni. halbuki ben kusmuştum opeth'i. hem de büyük bi' nefretle kusmuştum. her şeyin sebebi sanki o'ymuş gibi. hele burden konusunu hiç açmayalım mümkünse. burden'ın ay'ın üzerindeki sevimli birleştiriciliğini de.
ama şimdi bunları yazarken opeth dinliyorum. nerden buldun ki beni diyorum kendisine.
yüce akerfeldt'a! o mitolojik kahramana..
boşluğumu boşalttığım şeyler mi dolduracak.
düşünemiyorum ki? boşum. bomboş..

2009-12-09T01:43:00.001-08:00

kimi zaman bir şarkı buluverir ruhu. o an o şarkının karşına çıkması gerekiyordur.
o şarkı karşına çıktığı an da yine hayal kırıklığına uğrayacaksın. yine kendine küfür edeceksin. “sen bu şarkıyı daha önce nasıl dinlemedin” diyerek. ama şarkı başladığı an, bir sonraki tekrarına kadar aldığın nefesin hazzını yaşıyor olacaksın. evet enfes bir ses, enfes bir yazı başlı başına bir yaşam bağlatıcısı.
geçmişten farklı günler yaşıyorum. en azından ailemin daha bir gözlerinin içine bakıyorum. annem başımı kaşıyıp beni uyku dünyasına hazırlarken, başımın aslında ne kadar orgazmik bir yer olduğunu anlıyorum. bir dize yatayım o baş kaşınsın. sadece kaşınsın. ama yattığım diz annemin dizi olsun. hiçbir kız o mutluluğu cidden yaşatamadı. hiçbiri annem gibi kaşıyamadı. kaşıyamayan sevgiliyi ne edeyim afedersin? dedim kendime..
gün sayıyorum. herkesin onur gurur duyduğu, benimse içimden hiç ama hiç gelmeyen o güne gün sayıyorum:askerlik.
baba; "birisi benim onurumu kırarsa ben karşılık veririm" diyorum, yemek yerken. sana karşı kendimi dizginleyemediğim zamanlar, fevri çıkışlarım oldu. sana diyorum. babama! elin adamı benim onurumla nasıl oynar ki, ve eğer böyle bir şey yaparsa ben nasıl susarım ki diyorum.
"oğlum susacaksın" diyor babam. emekli astsubay olan babam diyor. sonra annem lafa giriyor: aman oğlum diyor. bulaşma kimseye. git gel hemen diyor. tamam anneciğim dedikten sonra, içime doğdu. bize yakın bir yerde askerliğini yapacaksın diyor. anne hayal kurmak, hayal kırıklığına davet çıkarmak olur ki, bunu boş verelim diyorum.(düşten gelen bi'ses bu cümleyi yasakladı. hayal kurmak en güzel bi' şey.) hem ne olacakmış yahu. ha diyarkabır, ha istanbul, ha adana, ha rize. babam lafa giriyor bu sefer. herhalde oğlum, her yer bizim. (ama baba. içimden hiç gelmiyor gitmek, diyemiyorum. o da gitme oğlum, sen askerlik yapamazsın ki diyemiyor. ama konuşurken hepimizin gözleri dolu dolu. o yüzden sert görünmek o anlar da daha iyi gibiydi. anne yarın tecilimi bozduracağım dedikten sonra, “ama benim yüreğime bir şey olduuuu” dedikten sonra sarılıp ağlaşmamız vardı ki. yok dayanamam. paşalar gibi yapıp gelirimci olmalıyım)
bugünler de, okuduğum kitabı daha iyi anlıyorum. sözler gözümün önünunde daha iyi süzülüyor. beyin aldırgaçlarımın kitap okurken nefes aldığını hissediyorum. aynı şey şarkıları dinlerken de geçerli.(bu yazıyı yazdırtan şu an ki dinlediğim şarkı gibi*)
dedim ya. günler daha başka geçiyor. herkes beni memnun etme derdinde gibi. aslında hep öyleydiler – ki öyleler- ben bu aralar duygusallaştım. sürekli kitap okumasını istediğim kızkardeşim mırın kırın ederken, şimdi kitap okuyor oluşu ve kitap siparişleri veriyor oluşu gibi. ya da abimin iki günde bir elinde bira ile eve gelişi, biralar eşliğinde pes oynamalarımız gibi. sonra yenenin, ertesi güne ve yeni pes oynanmaya başlanılan süreye kadar eğlendiğimiz an gibi
bilmiyorum ama herkes çok farklı geliyor. zaten öyleydiler. ben duygusallaşıyorum. ki öyle..
birçok arkadaşıma askere gideceğimi söyledim. uzun değil mi dediler? evet dedim! sonrasında hep aynı şeyler eklendi. mektup yazarsın değil mi? ehhe yazarım dedim. o kadar çok mektup yazacağım kişi oldu ki, sanırım genel bir yazı yazıp, fotokopileyeceğim. eheh.

düşünüyorum: beş dakikada gece oluyor. resmen beş dakika yahu. anlayamıyorum. beş ay beş saat gibiymiş geliyor. her şey çok hızlı geçiyor. bunlar kendimi kandırmaya yönelik saçma laf öbekleri. ama inandım. inandırdım kendimi buna. belki de ihtiyacım var bu kanışlara.
her gittiği ortamda kendim gibi kişiler çıktı karşıma. beni anlayan. ya da anlıyormuş gibi yapan!
evet gideceğim iki ay sonra. içimden zerre gitme gibi bir düşünce olmamasına rağmen. ve şunu anladım ki, askerlik denen olgu özgürlüğü cidden kısıtlıyormuş. gitmeden bunu da anladım. özgürlüğün en bir güzel şey olduğunu da. dedim ya duygusallaştım eheh.

*kimi şarkılar vardır soyutlar. düşündürtür seni. alıp götürür. beni alıp götüren camel’a ve o’nun nadide eseri olan rajaz’e şükran borçluyum. bu şarkıyı karşıma çıkartan kişi ise baş nadidedir gözümde..

ha bir de. az önce(yaklaşık iki saat önce) anneme kalktığımı ıslıkla duyurmaya kalktım. o da ıslıkla cevap verdi. hatta beş dakika ıslıklaştık. diyeceğim şudur ki, arada ıslıklaşmak günü eğlenceli kılabiliyor ciddi melankolinin üstüne. söyleyim dedim. belki yaparsınız siz de!

..

2009-11-02T13:31:00.000-08:00

Sanırım yağmura o zamanlar aşık olmuştum...

İlkokul dört ya da beş zamanları. Sömestr da her zaman olması bile çok sıklıkla şehir dışına çıkışımız teyzeme gitmek için olurdu. Hiç aklıma gelmezdi onlarca sene sonra aşık olduğum şehirin, asıl yerleştiğimiz yer olacağı. Evet İzmit'ten bahsediyorum..
Girmiştik deniz suyuna batırılıp çıkarılan evden içeri. Mis gibi rutubet kokar ve ben keyifli bi' şekilde hapşırırdım ilk kapıdan içeri girdiğimizde. Hala daha öyledir ama artık alıştım sanırım.
Teyzemi çok severim. Kokusunu da çok severim. Annem gibi kokar. Üstüne yılların getirdiği okul, kitap, sıra kokusu ve biraz da üstüne rutubet eklenince misliğine mislik katılmış oluyor haliyle. En sevdiğim kuzenlerim de teyzemin çocuklarıdır mesela.
Çok iyi hatırlıyorum...
Teyzem çift kat yorgan koymuş yatağa. Pufidik bi' yastık. Tam bi' izlenmelik görüntü. İnsan o hali görünce mayışıyor ve sabırsızlanıyor içine girmek için. Ve de karşımda 37 kanallı tv ye bağlanmış ve oyun konsolu önümde duran bi' nintendo. Sanırım o zamanlar ilk çıktığı anlar ve mario ile ilk tanışmam. Teyzemin getirdiği ılık, biraz fazla şekerli süt. Yaşadığım anın, düş mü yoksa gerçek mi diye sorgulatıcı bi' hal..
Ertesi gün...
Ömür'ü sen al Gökçe. Yok yok sen al Çağdaş. Yaşımın ufak olması sebebiyle yalnız bırakılmak istenmemem. Annemin ve teyzemin yanında canımın sıkılacağının düşüncesi. İzinsiz oyunu açamayışım ve ses çıkaramayışım. Okul yaşantısı boyunca "efendi çocuk" yakıştırılmalarına mazhar olmuş bi' ben.
Yatağımın içinde olan biteni dinliyordum. Kurayı Çağdaş abim kazanmıştı. Evet o gün Gökçe abimin yanında olacaktım. Benden nerdeyse on-oniki yaş büyük. Her zaman onunla daha iyi anlaşmışımdır.
Evden çıkmıştık. Pek konuşmadığımı biliyorum. Önce arkadaşlarıyla bi' kafede buluşmuştuk. Hatta öyle ki özdemir erdoğan'ın o gün için orda bi' konseri vardı. İlk defa orda işitmiştim adını ve anlasız ve heyecanlı bi' şekide strese girmiştim. İzlemek istiyordum. Ama uyum sağlamak zorundaydım. Anne tembihlemişti çünkü: gereksiz isteklerden kaçmam gerektiği doğrultusunda. Üzmemem gerekti. Ama söyleseydim eminim orda kalırdık. Kıramazdı beni. Sonrasında bi' eve gittik. Kocaman amca herkese sigara ikram ediyordu. Afallamıştım bana da uzattığında. Sonradan anladım ki kendisi kör imiş. Ama gökçe abinin sigarayı alıp içmesi utandırmıştı beni. Hiç aklıma gelmezdi çünkü. Kahveler içildi, sigara eşlik etti ve vakit geç oldu. Artık dönme vaktiydi eve.
Fena derecede yağmur yağıyordu. Ama arabaların ışıkları, emsalsiz deniz kokusu, hafif üşüme, çişimin olmaması, kuzenin güleryüzü, ıslak caddeler, şemsiyeli güzel kadınlar, yemek bulmuş köpekleri görünce...
Evet İzmit'e aşık olmuştum. Aşığım bu kente. Yüzeysel olarak değişse de ruhunu asla yitirmeyen bu şehire aşığım. Aşık etmiş..

Nerden aklıma geldi bu geçmiş?
Bugün aynı şeyi yaşadım da o yüzden. Kişiler belki farklıydı ama kurgu tamamen aynıydı..

2009-09-23T19:08:00.001-07:00

“Düşün, önüne ne fırsat çıkıyor: istediğin kadar oynayabilirsin artık. Çekinmeden istediğini söyleyebilirsin. Her şey, nasıl isterseniz öyle olur. Zaman kavramını silersiniz: istediğiniz çağdaki insanlarla birlikte yaşarsınız. Kimse kapıdan çevirmez sizleri. Bütün olumsuzlukları kaldırırsınız ortadan. Bütün maceraların sonunu istediğiniz gibi bitirirsiniz. Kimse engel olmaz size. İsterseniz dünya nimetlerini tadarsınız sonuna kadar, isterseniz manastıra çekilirsiniz hep birlikte, kadınlı erkekli. İsterseniz ikisini de birlikte yaşarsınız. Bir yandan en güzel şarapları yaparsınız dağlarda keşişler gibi; bir yandan şehirlere götürüp içersiniz, o şarapları en karanlık meyhanelerde, Dostoyevski’yle birlikte. Çocuklarınız doğar kadınlar yorulmadan: karınlarında taşımadan doğururlar onları. Kanunlar çıkarırsınız benim açıklamalarımda olduğu gibi: herkesi her şey yaparsınız kimseye danışmadan ve anayasa uygunluğuna bakmadan: zorlamadan uyulacak kanunlar yaparsınız. Dairedeki memuru mühendis yaparsınız. İçinizde hiçbir acılık birikmez. Ne bırakılmış olmanın, ne anlaşılmamanın, ne yaşamamanın, ne de baştan yaşayamamanın acısı düzeninizi bozmaz. Düşünmeden kapılırsınız olaylara. Sonu ne olacak diye korkmazsınız. Sonu yoktur ki… Sonu gelmez şövalye romanları gibidir bu yaşantı: en zor anlarda bir kapı bulunur girip saklanacak. Ne gördün bütün kapıların birer birer kapandığı bu dünyada? Hangi kusurunu düzeltmene fırsat verdiler? Son durağa gelmeden yolculuğun bitmez üzere olduğunu haber verdiler mi sana? Birdenbire: “Buraya kadar!” dediler. Oysa, bilseydin nasıl dikkatle bakardın istasyonlara; pencereden görünen hiçbir ağacı, hiçbir gökyüzü parçasını kaçırmazdın. Bütün sularda gölgeni seyrederdin. Üstelik, daha önce haber vermiştik, derler onlar. Her şeyin bir sonu olduğunu genel olarak belirtmiştik. Yaşarken eskidiğini ve eskittiğini söylemiştik. Sevginin ölümünü her Pazar çanlar çalarak ilan etmiştik. İşte onların kanunları böyle. Bizimkilere benzeyebilir mi hiç? Şehrin duvarlarına sırayla üç kere ilan asıyorlar: sevginize dikkat! Dördüncüde ilan ve sevgiyi kaldırıveriyorlar. Onlarla başa çıkılmaz Turgut. Ben çıkabildim mi? Bilincin uyarmasın seni. Dikkat et Turgutçuğum, bu güzel hayalleri, şekilleri kaybetmesin bilincin. Kurtar kendini onun baskısından. Rüyandan gerçeğe geçmenin acılarını yaşama. Ne olur Turgut uyanma sakın.
Ne olur uyanma… ne olur… ne olur… silme…

Tutunamayanlar/321

Boş

2009-09-21T11:22:00.001-07:00

eheuhue.

Resmen yazamıyorum. Ve bu yazamayış beni güldürüyor. Gerçi hiç yazamadım. Yirmisinden sonra yazmaya başlayan adam yazmış olur mu ki? Orası da muhamma.
Önümde duran yedi sekiz tane toffie'yi ardı ardına yedim. Ardından ilhamverengillerden seçtiğim bi' playlist oluşturdum ama yok. I ııı. Arada gelirdi, yazardım. Canım sıkkın olurdu, yazardım. Canım saçmalamak ister, yazardım. Demek ki hep bi' boşluk anında yazarmışım ben. Aha şimdi olduğu gibi. Yazamamayı yazmaya çalışırken ki olduğu gibi. Komik ki..
Beynime tornovida yolu hazırlarken, playlistteki şarkılarımı dinliyorum. Ama yok. Yani ne yazmalıyım bilemiyorum. Onca şey yazılmışken şimdi ne yazayım. Aşık olduğumda yazmışım, nefret ettiğimde yazmışım, küstüğümde yazmışım, midem bulandığında yazmışım. Oha! Hiç yüzüm gülerken yazmamış olduğumu anladım. Neden mutluyken yazmıyoruzu şimdi izninizle sorgulamak istiyorum:
(öff takıldım kaldım. vazgeçtim sorgulamaktan)(resmen 10 dk dusundum)
Bloglar-sözlükler garip yerler. Öylesine yazılar okuyorum ki, bi' başkası önüme getirse ve altında nick olmasa da gerçek adını okusam, derim ki "bu kitabı almalıyım olm!"
Mesela öpücük balığını ilk okuduğumda.. Yollayan arkadaşa bunu sen mi yazdın demiştin? Çünkü öylesine sağlam yazan arkadaşlarım var ki, kolayca kanabilirim. Böylesine kanmak da güzel yahu. Böyle aldanmak da güzel.
Ha ne diyecektim. Öylesine(yani güzel manasında) yazılar yazsam, burada ne işim var. Neden paylaşayım yahu? Buraya gönder diyeceğime, bi' dergiye, bi' köşe yazarına takır takır, bıkmadan yollardım. Farkettirmeğe çalışırdım. Kolay değildir ama denerdim. Ne bileyim. Çatır çatır yazanlar cidden var ve kıskanıyorum onları. Arada mesaj atıyorum. Nefret ettiğimi, alenen o kişilere söylüyorum. Üretkenlikleri canımı sıkıyor. Ben tornavida ile sevişirken ilham gelsin diye, adam 13 tane blog patlatıyor ben başımı kaşırken. Yetenek, herkes yapamaz biliyorum ama. Kıskanıyorum:(((
Yazmayın. Gözüme sokmayın. Güzel yazıyorsunuz çünkü. Yollayın bi' yerlere. Ne bileyim yav. Paylaşmayın. Ya da az paylaşın.
(kendimi pohphlamam gerek biraz, izninizle)
Bakıyorum bazen yazılarıma. Len diyorum nasıl o cümleyi kurmuşum. "Vay anasını" diyorum. "Yollasam yazılarımı" diyorum..
Tamam abarttım biliyorum. Evet düşününce ben de kendime gülüyorum.
Gülmek demişken. Neden somurtuk yazılar yazılır ki? Yazmayan sevgi pıtırcığı arkadaşlarım da var. Tofiler önümde dururken, teki ağzımda boğazı yakarken, canım tofim aklıma geldi. Negzel yazar o! Nerdesin ey tofi.
O değil de bi'gün boğulacağım bu tofi şekeri yüzünden. Resmen nefesimi kesiyor. kimyasalı mı poktan nedir?
Kardeşim kahvemi getirirken hep, kısmetin taştı abi deyip muzurluğunu örtbas ediyor. Köpüğü nerde bunun bebeğüm diyorum, kısmetin köpüğe engel diyor. Cevap veremiyorum. Kısmet taşması! mmm.
Bi' kere köpüklü içeyim ay gamzesini yediğim diyorum, fekat o da tek kişilik yapınca köpük olmuyor diyor. Bilemiyorum doğruluk payı var mı? 3 kişiye yapmakla tek kişiye yapma arasında? Dediğine göre varmış. 6 aylık tecrübesi bunu söylüyormuş kendisine. Kahveyi, daha doğrusu köpüklü kahve nasıl olur diye araştırdım. Soğuk su ile olmalıymış. Tabii kahvenin kalitesi de önemliymiş. Söyledim ona tamam dedi. "Bir dahakine öyle yaparız hmmmff" dedi.
"Aaa sen fala bakabiliyorsundur de mi?" dedim. Öff abi sallama olayı dedi. Getir sallayım dedi. Dediğine ve gösterdiğine göre iki kapalı yolum, 2 balina ve bi' kız varmış. Kız ağzımı aramak için söylenmiş zokatatif eylemler mi dedim kendime ve ona ama vallaha vardı. Gördüm. Resmen elini uzatıyordu. Ama sonra ekledi: "abi sende göz var" dedi. "E sende de var bebeğim" iğrençlüğünde espri yaptım, gamzesiyle gülücükler saçtı. Öpüverdim hemen.. Kolayca gülüyor bana seviniyorum..
Bazen geriliyor tabii aramız. Mesela alan tercihi. Ben tm'ye gitmesini istedim fekat kendisi fen bilimlerde başarılı olacağını düşünüyormuş. O kadar anlattıysam da, aklı fen bölümünde kaldı. Biraz dik başlı olduğu zamanlar. Abi haklıymıssın dediği çok oluyor. Beni yönlendiren olmadığını söylüyorum. Ben sana her şeyi söylemeliyim diyorum..
Cidden öyle ama. En iyi müziği, en iyi yazarları, en iyi yönetmenleri bilsin istiyorum. Dergiye hiç merakım olmamıştı.Sırf o okusun diye alıveriyorum. Roll dergisi çok pahalı geliyor ama içerdikleriyle katkısı olur gibime geliyor. Sonra diyorum. Ey canım benim bunlar benim sevdiklerimi. Fight club'ı, oğuz atay'ı, pink floyd'u sen sevmeyebilirsin diyorum. Ama bil diyorum. Çok seçim şansın olsun istiyorum. Ben o'nun yaşındayken öyle olmadığım için bilsin istiyorum. Bu arada enfes ailem olduğunu söylemeliyim. Kültür değil de, sanat olaylarına pek aşina değiller. Baba sen jacques brel dinler miydin gençliğinde diyorum, "tabii süt için kapıları dolaşırken, kulağımda o vardı çocuğum" diyor. Kala kalıyorum.. Ahh babam! Hayatı yazılası adam.. İkili ve üçlü koltukları boş bırakan bi' deli. Nutella aldım diyerek kapıdan içeri giren bi' çocuk sevdalısı. Çekmiş adam!
Nutella. Kahvenin içine nutella atılsa nasıl olur acaba yav? Oha araştırmalıyım bunu, evet!
Hatta kardeşime şimdi söyleyim ehehe. Burnuma kahve kokmuşken!

Huh bu kadar boş blog. olsun iyidir:)

Can Sıkan Haller

2009-09-14T07:47:00.000-07:00

gündelik işleri yapmak için dışarı çıkmam gerekiyordu. dışarı çıktım, işimi hallettim ve eve dönmek için dolmuşa bindim. ön tarafa oturmayı severim. şoförün yanında oturan kişi ile yaptığı muhabbete kulak kabartmayı da..
şoförün yanında oturan kişi de şofördü. göz aşinalığım vardı. güneş olanca sıcağıyla terletmişti adamı. bi' yandan terini siliyor büyük eliyle, diğer taraftan solundaki şoför arkadaşıyla yüksek sesle konuşuyordu. sanki sesini tüm yolcular duysun istiyormuş gibiydi..
bi' adamı sordu aracı kullanan arkadaşına. arkadaşı ise o adamın fransa'da olduğunu söyledikten sonra adam terini sildi ve şöyle dedi:
"aman sakın gelmesin buralara. hatta kimliğini de versin oranın vatandaşı olsun. buraya gelip ne yapacak?!"

bu kelamı duyduktan sonra ben de ısınmış olan suyumdan bi' yudum çektim ve terimi sildim. düşündüm. düşündürttü!

Mim'sel Haller

2009-09-11T12:43:00.002-07:00

Blog adresine dair bi' mail geldiğinde--yorum v.s-- heyecanlanıyorum. bi' mutlu, bi' değişik--cidden-- oluyorum. yazdığım yazıları saçmalamalarım olarak görüyorum ve bu yazılar hakkında bi' eleştri almak fazlasıyla hoşuma gidiyor. vallaha!
Bugün ise mimlenmişim. Anlamaya çalıştım öncelikle. Araştırdım bile eeheheh. Fazlasıyla mutlu etti beni geberik gelin. Yüzümü güldürdü daha ne olsun:)(bu ödülü aldığımdaki dıygısal konuşmam olsun eheheh)

Şimdi yazacaklarım ise bi' diğer sene juri olarak katılmışım havasında olacak--hayaller hoş--. Çünkü ben de birilerini mimleyecekmişim. Ama öncesinde şunları kopeyşınpeyşın yapmam gerekiyormuş sanırım:

1- Sizi ödüllendirene teşekkür edin.
2- Sizi ödüllendirenin blog linkini yayınlayın.
3- Ödülün logosunu yayınlayın.
4- 7 yaratıcı bloggerı ödüllendirin.
5- 7 bloğun linkini yayınlayın.
6- Ödüllendirdiklerinizi haberdar edin.
7- Kendiniz hakkında 7 ilginç şey yazın.

heh. şimdi sıra bendeymiş. o çok sevdiğim bloglar ise;

* ka'
* mena
* morado
* epigonion
* soyulmak istemeyen portakal
* gönderrrrr
* göğe bakma durağı !

huh. ödül verenlerin işinin ne kadar zor olduğunu anladım. yemin ederim stres yaptım. neyse. şimdi 7 ben'i yazacakmışım. bana dair şeyler daha kolay. öhöm:

...
umarım başarabilmişimdir bu mim halini. çok mu ciddiye aldım bilmiyorum ama cidden stres yaptım. o değil de; nokta..(ohh)

wild is the wind

2009-08-25T03:41:00.000-07:00

-aramasam da sormasam da sen benim aklımdasın. Mail atmıyorum diye seni unuttuğumu sanma ki sakın!
-nasılsın ömürlücan?
(bana ömürlücan der. Güzel şapşal suratlı koca kafalı ömür der. Usulluömür der. Birçok bir çok takma adlarım olmuştur. Adlandırabilen nadidelerden çünkü beni o)
-canın mı sıkkın?
(bana her mailinde nerdeyse 1 sayfalık mailler atar. Vardı bir şey, belliydi. Öyle sanıyordum. Olmaması için dua da ediyordum. Çok önemli çünkü, çok! Biliyordum!)
-eheh kısa yazmamdan canımın sıkkın olacağını mu düşündün? Sadece bu aralar belli kalıpları kırıyorum. Bir de 17 ağustos geçti, o gece biraz zor geçti. Ya ya benim minikkafalı(aslında büyüktür ki kafam eheh)usulluömürüm nasıl?

Değer verenlerin yaşandığı, değer verenin önemsendiği, küçük gezegenin küçük insanları hala yaşıyor. Hayatta birisinin şımartmasına mutlaka ihtiyaç duyuluyor. Hayatta böyle kutsal kişiler var ama biliyorum!
Melek suyuna bulanmış, belki de meleğin ta kendisi ile konuşuyorum. Bazen konuşamıyorum. İçim içimi yiyor. Ah ulen keşke yazsaydın bir şeyler diyorum. Düşünmediğimi düşünmesin sakın diyorum. Sorumluluğumu bilemem belki çoğu zaman ama, o’na yazmak, onunla konuşmak ibadet gibi. Unutturduklarımı hatırlatan, yapmayacaklarıma cesaretlendiren, dinlemediklerimi dinlettiren, okumadıklarımı okutturan, koklamadığımı koklatan, basmadığımı bastıran, yürüyüşümü değiştiren…

Hayatın monotonluğu, hayatın sıkıcı yanını ve hayatın unutturduklarını hatırlatan bir şımartıcıya ihtiyacım oluyor. İhtiyacım var! Gündelik konuları ve kimilerin “işte bunlar hayatın gerçekleri” dediği ortamda, gerçeklerin dışına asıl gerçeklerle buluşturan biri o. Bana yazdığı her harf ile, harfin kutsallığını yüzüme bulayan kutsaliyet o. Kurduğu cümlelerle ne hale geldiğimi söylemeyim bile!

Klasör oluşturdum. Ve benim en sevdiklerim, onun bana yolladığı şarkılar. Şarkıların günlük hayatımızda nasıl sıkıntılardan uzaklaştırdığını biliyoruz. Anlatmama gerek yok müziğin kutsalliyetini!

Sonra sıkılıyorum kimi zaman. İçim daralıyor. Ve yine karşıma onu alıyorum. Bencillik olmadığını biliyorum. Çünkü ruhumun tedavisi için, o’nun ruhundan yansıyan namelere ihtiyacım olduğunu biliyorum. O da biliyor!

O kim peki? Hiçbir nitelemenin yetmeyeceği, adının önüne herhangi bir nitelemeyle
doldurulmasının imkansız olduğu biri..

Şimdi sizden, kendiniz için şunu isteyebilirim. En azından ben kendi halimi gördükten sonra yerinizde olsam isterdim:

Gözünüzü, ruhunuzu, nefesinizi acıtmadan, anlamlandırabilen; yüzünüzde hafif bir tebessüm oluşturan birini bulmanız. Ona yaklaşmanız. Ne bileyim belki annenize, belki.. Bulun ama!
Ciddiyim!

""*""Hayatımda yazdığım yazıların getirisi olduğunu düşünmezdim. Ta ki o çıkana kadar!
Demek ki neymiş. Yazmak da önemliymiş. Kelimeler, melekler yaratabilirmiş..

-“şimdi sana güzel bir rüzgar yolladım. ben bu şarkıyı sevmekten gözü dönen insanım. hadi sen de hep sev.
sen nasılsın şimdi peki o zaman ömürlü?
minik kafanın tatlılığı ne durumda?”

love me love me say you do
let me fly away with you
we are creatures of the wind
wild as the wind
give me more than one carress
satisfy this hungriness
we are creatures of the wind
wild is the wind

you touch me
i hear the sound of mandoline baby
you kiss me
with your kiss my life begins

like a leaf clings to a tree
baby please cling to me
we are creatures of the wind
wild as the wind

you touch me
i hear the sound of mandolines
and you kiss me
with your kiss my life begins

love me love me say you do
let me fly away with you

-iyiyim ki..

Nefesin An'lık Tutumu

2009-08-16T15:39:00.001-07:00

Çok sıcaktı..

-abi ne oluyor? deprem mi?
-evet bitanem. ama şimdi geçecek. dur ben yanına geliyorum. korkma tamam mı?
-tamam abiciğim, bekliyorum..
-geldim duygum, şimdi geçecek*.
-abi annemlerin yanına gidelim.

içerden ses geliyordur: yavrularıımm!

-şimdi tut elimden duygum, annemin yanına gidiyoruz.

koridorun diğer tarafından başka bir ses duyulmaktadır.

-baba. baba gelemiyorum!
-dur oğlum geliyorum!

anne bağırır. serhat gellll!

ben annemi yatıştırmaya çalışırım:

-anneciğim şimdi geçecek, korkma!

baba feryat eder: durmuyor işte, durmuyor. biraz dursa gideceğim ama durmuyor..

tekrar ben konuşurum: bitecek şimdi. sakin olun, bitecek!(ama bitmez)

-------------------------------------------------- -- --- --- -------------------------------
o gece insanlar tencereye konmuş çorba gibiydiler. ama tekdüze bir karıştırma değildi bu! tıpkı lunaparta ki yaş sınırı olan makineler gibiydi. makine gibiydik!
ama o gece aynı zamanda en aydınlık geceydi.
ama o gece aynı zamanda en sesli geceydi.
ve de o gece çok sıcak geceydi..

------------------------------

çok sıcaktı!

şimdi geçecek*: geçmedi!

Mutlulukumsu

2009-06-26T16:10:00.000-07:00

Düşünsenize efenim: bir bankaya giriyorsunuz ve o hedeyi(fişi) alıyorsunuz. sonra başınızı yukarı kaldırıp bir bakıyorsunuz ki, nerden baksanız bir yüz kişi var. surat asılıyor hali ile. bir de çok sıcağa kalmayım diye öğleden sonra gittiğiniz için de hafiften yusuf yusuf durumu ile karşılaşıyorsunuz. çünkü her şey gibi, yatırmak için son gün beklenmiştir gene(yine).
bir duvara yaslanıyorsunuz. ve belki de en bir güzel iş olan insan seyrine koyuluyorsunuz. değil mi efenim ama? insanların hal ve hareketlerini izlemek kadar hoş ve saf bir şey var mıdır? bu yazıları yazan ben olunca, direkt cevabım; "evet ulen evet, harikadır." oluyor..

duvara biraz daha eğilip bükülürken ve duvarın sıdaşlığını paylaşırken, ve de sıralar ilerlemez iken, bir kişi çıkıveriyor ve elindeki o fazla fişi(hede) veriyor. o an ki mutluluğunuzu düşünsenize efenim..

ha işte hal böyle olunca, diyorsunuz ki ben neden böyle olmayım? ben neden böyle yapmayım? çünkü bu iş bana yapılınca mutlu oluyorum. başka insanları da neden mutlu etmeyim? evet çok basit bir iş ama... dedim ya: anlık mutluluklar peşinde koşan insanların seçebileceği bir yol. belki de en basit yollarından biri.
tıpkı otobüse binmeye çalışan hafif kilolu, terlemiş, bir taraftan çocuğuna hakim olmaya çalışan teyzenin elindeki poşetleri alıp, otobüse ya da dolmuşa yerleştirmek gibi. evet biner bu teyzemiz dolmuşa. çocuğuna bir muz soyar. baş örtüsüne şöyle bir açar ve biraz yeller kendisine. sizi de gözü arar ama bu teyzemizin..

işte öyle efenim. mutlu olmak güzel bir şey. mutlu etmek de öyle.
ya da ben öyle sanıyorum..

kendimden alıntı*

(başka bi' siteye yazmamdan mütevellit, küçük-büyük harf düzensizliği gözünüze çarpmış olabilir ey sevgili okurlarım. bu da böyle bi' şey olsun. olsun de mi? )

Ay-Yalnızlık-Güneş

2009-04-29T19:22:00.000-07:00

Anlamıyorum…

Bir gecenin bu kadar çabuk bitmesini anlamıyorum. Güneşin hemen doğma telaşına ise akıl sır erdiremiyorum. Yani erkenden çıkıyorsun da ne oluyor ey güneş. Ne yani. Çok mu hak ediyoruz senin sıcağını ha? Yani çok mu hak ediyoruz senin ışığını, biz daha birbirimizi aydınlatamamışken.

Ya Ay sen? Neden bu kadar çabuk bıkıyorsun. Ne sıkan seni. Hemen kaybolma telaşın ne? Bilmiyor musun senin farkındalığında, mutlu olan insanları. Bilmiyor musun, sadece sana bakıp, aşkının yüzünü gördüğünü sanan aşıkları? Duymuyor musun adına yazılan milyonlarca şarkıyı? Ne yani.. seni hak etmediğimizi mi düşünüyorsun ey Ay? Keşke yanıldığını görebilsen, bilebilsen. Hadi bizleri geçtim. Görmüyor musun etrafında dans eden romantik yıldızları. Ayağı yerden kayıp, gökyüzünün başka yerinde anca durabilen heyecanlı yıldızları.. Ha?

Biliyorum Ey Ay. Özel olduğunu hissettirme derdinde olduğunu. Gecenin büyüsünü, kıymet bilmeyi, ışığından ışık bulmayı, ve en sonunda bu güzel anların sonunun hemen bitebileceğini, bize ders olarak sunuyorsun. Belki de, anlık mutlulukların, öğretilemeyen ve kıymeti bilinmesi gereken zaman dilimi olduğunu, ders verircesine sen öğütlüyorsun.. ya kime? Bize yüce Ay. Yani bu çaban biz zavallılara. Hak ediyor muyuz?

Kimi zaman tutuyor gibi oluyorum bu öğüdünü. Ama çok zor be Ay. Yani he deyip geçemiyorsun ki. Lay lay lom olmuyor. Korkuyorsun. Korkuyorum anlık anların büyüsüne kapılıp sürüklenmelerden. Çünkü çıkamıyorum. Çıktığım anda da perişan oluyorum.

Kimi zaman sevmekten korkutuyor bu duygu. Aşık olamıyorsun. Ya. Ya doğru değilse? Konuşuyorsun da aslında en başında. Ben böyleyim diye anlatıyorsun kendini. Bak vazgeçeceksen şimdi geç, bana bulaşma diyorsun. Kapıyor seni. Kaptırıyor kendine. Ya sonra?

Anlamıyorum..

Yalnızlığı bu kadar sevdiğimi.. Anlıyorum aslında…

2009-03-16T18:30:00.001-07:00

Ruhumun üşümesinden nefret ediyorum.
Üşümeye aşık biri olarak...

Kim O?

2009-03-16T06:07:00.000-07:00

Zil çalıyordu. Dışarıda köpekler havlıyordu. Sanki bir telaş vardı gene yeryüzünde. Zil çalmalarını oldum olası pek sevmedim. Beklendik biri de olsa gelen, o zil hep kalbimi hoplattı.
Hoplatıyor…

Balkona çıktım. Yağmur atıştırıyordu. Yoksa dedim o korkakta yağmurdan saklananlardan mı? Biraz geç bir saati. Alt komşunun oğlu uyanmasın diye sessizce “-Kim o?” dedim.
Hiçbir hareket yoktu.
Ses tonumu biraz daha arttırdım bu sefer.
-kim oooo?

Biraz hışırtılar duydum. Biraz öne doğru sürdü kendisini.
Bembeyazdı. Beyazın tanımıyım ben dercesine..
Yüzünü görmediğim bu her ne ise, yüzümü gülümsetmişti. Çok da fazla yüzünü görmek istemiyordum. Yüzlerini gördüklerimiz oldu da ne oldu, neyse…

Başını yukarı kaldırmak istemiyor gibiydi. Sadece ben varım ve “O”yum der gibiydi.
Kim o’nun cevabı koskoca bir “ben O’yum" muydu?

Yağmur hızlanıyordu gene. Sanki gözüne girecek birkaç yağmur damlasının yakmasından korkuyor gibiydi. Ama o acıtmazdı, bilmiyordu ki. Israr da etmedim. Yüzünü görme merakında değildim nedense. Neden merak edeyim ki? Kapkaranlık gece de bembeyaz parlayan bir “şey”di o. O oydu.

Isındığımı hissediyordum o an.

Soğuk ve çok ıslak bir yağmur yağıyordu. Normal bir yağmur değildi bu. Önceden gördüğümüz yağmurları unutturan türdendi. Islatmak ile görevli yağmur bu idi. Ama işini çok iyi yapıyordu. Bembeyaz “o şey” içeri doğru kaçıyordu. Yağmur hakkında ilk defa kötü konuştum.

Tam içim ısınıyordu. Ruhum nefes alıyordu…

Bir nefes bıraktı bende. Aşağıdan yukarıya rüzgar ile, ruhuma usul usul giren bir nefesti bu.
O gitti.
Yüzümde tebessüm kaldı.
Ama mutluydum o an.
Çünkü içime giren o nefesin üstünde sana aşığım yazıyordu.
Ya şimdi?
--------------------------------
Zil gerçek anlamda çalar rüya biter. Yatakta sağa sola dönülür. Bir şeyler düşünülür.
Ama yüzümde enfes bir gülüş vardır. Kendimi görürüm iyi hissettiğim anlarda. Bu da öyle bir şeydi. Gene teşekkür ettim rüyaları şereflendiren meleğe.

2009-03-11T09:54:00.000-07:00

Bir gün benim de blogumda müzikler çalacak, heybetli heybetli yazılar olacak. Rengarenk yazılar kullanabileceğim. İnsanları yazılarımın melankolisinde boğmayacağım.(gerçi 2 3 kişi vardır okuyan) Evet o iki üç kişi için yapmalıyım bunu.
Ve de evet inanıyorum olacak. Allam inşala

Şimdi Ben Ne Dedim?

2009-03-10T09:10:00.001-07:00

Film izlemeye karar vermiştim gene. Aslında artık karar verme değil yapmam gereken bir şeymiş, olmaz ise olmazmış gibi bir şey oldu film izlemek. Önemli pek tabii ki!
Yeni indirmiş olduğum filmin alt yazısıyla uğraşıyordum. Belki çok basit birkaç komuta basınca ayarlanacak ama yapamadım işte.
Uğraşırım!
Uğraştığımı konsantre olduğumdan, annemi duymamamdan, ya da aklıma bir şeyin gelmesiyle titrememden anlarım. Bu filmin, bu zamazingosuyla da böylesine uğraştım yani. Neyse. Olmadı...
Ben de izlemiş olduklarımdan şöyle parça parça gideyim dedim. Gözüme ilk motosiklet günlüğü takıldı. Alt yazısını da yükledim. Pekala kareler güzel akıyor ve alt yazı senkronuyla ilgili problemi yoktu. Sinirim çabuk geçmişti. Zaten sinirlenmenin hakkını veremem. Ergenlikte duvarları yumrukladığım günleri aklıma getirince de, siniri hep kendimden çıkardığımı anladım. (Anlamam öncedendi aslında bakmayın bana)
Motosiklet günlüğüne öylesine bakacaktım. Ama bir karesinde, ilk izlememde etkilendiğim o sahnede kala kaldım. Ernesto nehiri geçerken; azmi, karşıdan bağıranlar, zor nefes alış verişi(astım) gözlerimi gene doldurmuştu. Hatta ilk izlediğim gün ki gibi gözümden yaş geldiği bile oldu.
Yalnız kaldığımda ağlarım ben, evet.

O kare bittikten sonra filmin sonundaki fotoğraflara da "gene" takıldı gözüm o muhteşem müzik eşliğinde. Müzik çalarken pencereye yöneldim. Yağmur tek tük atıştırıyordu. "Dünyaya bir daha gelmiş olsam, yağmur damlası olarak gelmek isterdim." diye kendimle her zaman ki gibi konuştum. (Yağmur konuşturur zaten beni)
Hemen çorapları giydim. Annem; "oğlum yağmur yağıyor boşver gitme" dedi. Başımı eğip ufak bir tebessüm ettim bir şey demeden. Nitekim çıktım evden...

Yürürken aklıma saçma sapan şeyler geldi gene. Mesela insanlara salakça değer verdiğimi anladım. Ben; acaba ne yapıyordur, nasıldır, sağlığı yerinde midir, işinden memnun mudur, sınavları nasıl gidiyordur gibi şeyler düşünürken, karşımdakinin beni düşünmediğinden fena derecede emindim. Beni takmadığını, sadece sıradan biri olduğumu düşündüğünü.
Peki ben neden böylesine detaylandırarak düşünüyordum?
Bu sefer kendime okkalı bir şekilde güldüm ve,
“salaksın Ömür!” dedim. Dedirttiler..

Yağmur iyiden iyiye hızlanıyordu. Hızlanması biraz daha aklımı başıma getiriyordu. (Dakika da birkaç milyon yağmur damlası damlıyordur değil mi başıma?) Salak salak sorular da sormayı seviyorum. Çünkü bana dair olan düşünceler benim için kıymetli. Değer verdiğimi zannetiklerimden daha iyiydi bu saçmalıklarım. Rahatlatıcı, tebessüm ettirici. (Daha ne olsun!)

Giderken bunları düşündüm. Biraz alışveriş yaptım, ve eve dönerken daha emindim kendimden bu sefer. Şunu düşündüm tekrar:
"Değer verdiğimi bilip takmayıp, yücelik yaptığını sanan insanlar siktir edilecek. Üstüne zaten alınanlar olacak. Onlar kendilerini biliyor olacak. Bu heybetli duruşlarının altlarında ezim ezim ezileceklerine dair tüm dilekler dilenecek. Gerçek hayatta sanal hayatın bir parçası artık. Artık tekinden uzak kalmak imkansız ise, bu laflar bu saydıklarımadır. Beni tanıdığına zannedenleredir."

Nasıl konsantre olmuş isem, arkadan bağıran teyzeyi bile duymamışım. O teyze de pazardan dönüyormuş. Aldım elindekilerin çoğunu(zaten 3 5 parça bir şey, kriz fena). Ama taşımadan önce pazarlık yaptım teyzeyle. Bir elmaya anlaştık.

Ha yağmur?
Lisede iken köpeğim okula kadar benimle gelirdi. Bırakmazdı peşimi. Ben de okula vardığımda öperdim onu. Yağmura da gidiş ve dönüşümde yalnız bırakmadığı için çok teşekkür ettim.

Bunları neden yazdım? Bilmiyorum.
Hep bildiklerimizi yaptıkta ne oldu?

Neyse..
Neyse derken.
Sustum tamam!

GEÇİCİ NÖBET

2009-02-27T17:09:00.000-08:00

Allahın belası anlamsız bir nöbetin tekrar kendisini hatırlatması..
Karnımın ortasına atom bombası düşmüş gibi, gittikçe yavaş yavaş yayılan ağrı.
Ruhun biraz daha büzüşmesi ve daralması.
ve...
Kaçış olarak gidilen tek yer.
Tek sığınak.
Tek nefes almama hissinin, hazzının yaşandığı dünya..

Uyku..
Ya da öyle bir şeyler..

KOPUK

2009-02-27T16:53:00.000-08:00

Yine ben bekliyordum seni. Ve gene bir şeyler bitmesin diye dua ediyordum aslında. Konuşuyordum bu konu ile ilgili tanrılarla. Evet küçüklüğümden beri gözlerin içine girerim. Karşımdakinin bakışlarından bir şeyler çıkarmayı bilirim. Evet gözü iyi okurum. Anneme; “bana öyle bakma. Vur, döv, parçala ama öyle bakma” demişliğim bile vardı. Beni öldüren bir kelimeden çok bakış oluyordu her zaman.

Yeni aldığı botların tüm ihtişamıyla, ve yağmura sanki nazire yaparcasına daha bir hızlı vuruyordu yere. Bir hıncı varmış, yağmuru ezip mutlu olma derdindeydi gibi. Halbuki benim yağmura olan aşkımı da biliyordu.
Yanıma geldi ve ben yine gözlere yöneldim. Vardı bir siniri belki de.
“offf nefret ediyorum bu yağmurdan!” derken o, ben yağmurun onu kıskandığını düşünürdüm aslında. Bir damla daha üstüne serpişmek isterdim belki de. Bu güzelliğe yağmur olup, oluk oluk dökülmek isterdim.

O biraz daha yağmurdan kaçmaya çalışırken, ben biraz daha girerdim yağmurun altına. Burnumdan akan bir damlanın ufak gıdıklamalarına bir anlam çıkartırdım. Ya da gözümü fena bir şekilde yakmasıyla.

Beyin işleyişimin abukluğunu, rüyalarımın farkında olduğumdan anlıyordum. 68 model ford mustang görürken, kendini cimcikleyip ”bu bir ruya kendine gel” deyip, mutluluğumu kendi ellerimle bozan biriyim.

Elini cebime sokmuştum. Üşüyordu. Biraz daha ısıtma derdindeydim. O başkası değildi çünkü. O anlamımdı. Öyleydi. Hep öyle sandım. Hep kayboldular. Anlamadım. Birisi üfledi ve uçtular..

Kendimi daha bir ortaya attım. Yağmurun beni yıkamasını beklercesine..

Ruhsuzlardan arınmak adına..
Ben’e dönüş adına..

SOĞUK SANKİ

2009-01-18T02:21:00.000-08:00

Balkonun kapısı açık kalmış.
Tam kapatırken bir yıldıza takıldı gözüm.
Uzun uzun baktım.
Konuştum.
Dinledi.
Hep dinledim.
Sevdim. O an sevdim.
Tuttu elimi.
Hissettim.
Üşüyordum, ısındım.
Tam mayışıyordum ki,
Kaydı.

Tekrar düşüncelere daldım.
Ait olduğum ben’e çekildim.
Soğudum.
Şimdi soğuğumla ısınıyorum..

PATAVATSIZ SOKAK

2009-01-16T19:20:00.000-08:00

Üşüyordum. Pek çok zaman üşürüm ben.
Ellerim cebimden çıkmaz.
Evde de, dışarıda da.
Yanımda biri olursa ve elleri dışarıdaysa rahatsız olurum. Tutarım elinden. Hoh hohlarım. Baktım buz gibi o eller, cebimde ellerime ortak ederim. Misafirim olur.
Yalnızlığı severim. Yalnızlığı sevdiğim kadar sevgimi sonuna kadar vermeyi de severim.
Karanlıkta kalmayı severim. Ama birine ışık tutmayı da severim.
Düşünürüm.
Çok düşünürüm.
Kimi zaman kan akar burnumdan. Beynimde ki, o iri katı maddenin burnumdan sıvılaşıp dışarı çıkmasıyla rahatlarım.
Bir kıl dönmesi gibidir ağlamalarım benim.
Etkilenirim.
Yaşarım.
Acı duyarım.
Acırım.
Severim.
Hep severim.
Anlar.
Anlamaz.
Bilmez.
-------------------------------------------------------------------------------

Ama ben bilirim.
Korkarım..

-susma hali

2009-01-16T19:19:00.001-08:00

Nefesimi tuttum.
Bir yağmur damladı gözüme.
Düşündüm.
Nefesimi bıraktım ve bir yağmur daha.
Hissettim.
Son bir kez daha nefesimi tuttum ve özledim.

İzmit’te yağmur var sen yoksun.
İçimde sen varsın ama…
Ben?
Düşündüm.
Çok düşünmemeliyim sanırım.
Sustum.

SESİN Ç"İ"ĞLIĞI

2009-01-02T14:24:00.000-08:00

Elimde hayran olduğum bir sese sahip; zippo. Diğer yandan akvaryumun içinde nükleer santral gibi çalışan filtre. Ve bir yanda pc de açık olan müzik..
Hepsi bir uyumda. Elimde zipponun dolu dolu dımbırdamasına akvaryumun gürültülü motoru eşlik ediyor. Onlara en son ayak uyduran ise pc den yükselen solistin sesi oluyor. Sonucunda, sanki bir grup havası oluşuyor.
Zippo elimde dans edercesine bir sağa bir sola kayıyor. Balıklar o gümbürtüde daha bir hızla hareket ediyor.
Her şey bir uyum içinde çalışıyor. Nefes almam, göz kırpmam gibi.
Bu ses ambiyansının içinde sıkılmıyorum. Mutlu olduğumu düşünüyorum..
Ta ki akvaryumun motorunu kapatıncaya kadar..
Evet kapatıyorum motoru. Ve kapattıktan sonra ertesi gece için bu balıklara katliam yapmam gerektiğini düşünüyorum.
Çünkü anlamadan motor sesinin beynimi gerçekten yediğini düşünüyorum. Buna eşlik eden zippo ve müzik sesini katmıyorum..
Düşünüyorum simdi..
Ben seslerle mutlu olan birisiyim.
Ve seslerin birbirleriyle uyumu içinde dans etmekten keyif alan birisiyim.
Fakat!
Bu yüksek sesi kapattığım an da büyük küfür eden ve beynimin gerçekten emildiğini hisseden de birisiyim.

Sadece birkaç dakikalığına gözlerimi kapıyorum.
Gitmem gerektiğini düşünüyorum.
Huzuru yakalamaya.
Belki huzurun tam içine oturmaya..
Yol alıyorum.
Yakında olabilmesini ya da bana yaklaşmasını diliyorum.
Sıkılıyorum!

29/12/2008 6:02

solist: björk/joga
akvaryum filtresi
ve de zippo

üçünüzün de...

2008-11-19T17:46:00.000-08:00

Derin bir nefes çektim. Birbiri ardına devam eden öksürüğümün son nöbetinde son bir kez içli öksürüşten sonra, oturdum bilgisayar başına ve o muhteşem melodiyi duymaya başladım gene.
Çok sakin bir müzik.
Tık. Üç saniye sonra bir tık daha.
Yağmur başlamış gene.
Anlayamadığım bir şey bu yağmur. Eğer söz yağmurun ise bestecisi kim? Herhangi bir grup, bu sesin tınısını yakalayabilmiş midir acaba? Bu naifliği, bu sadeliği ve de bu kadar hayranı toplayabilmiş midir bünyesinde?
Üç saniyelik kısa süreli düşünme seanslarına, yağmur cevap veriyor o eşsiz sesi ile.
-Hayır adamım. Ben tekim!

Ama ben bu yağmur üstadın, verdiği her sesten sonra; “bir şeyi düşün, bak bak böyle olmuştu bir zamanlar!” imalarına inat, beynimi daha bir bensel yapıyorum, o farkında olmadan. O olmadan!

Üç saniyelik tıklar artık kendini daha bir boyuta taşıyordu. Yeni bir besteyi bu kadar hızlı yapıp hayranlarıyla hemen paylaşan bir grup var mıdır, yağmur dışında?
Artık arada saniyeler yoktu. Belki eksiye geçme derdinde olurcasına hızlı yağıyordu. Acayip bir homurdanış ve meydan okurcasına..

Anlatmak istediği bir şeyler var belli ki. Kulağımı biraz daha kabartıyorum. Sanki şu an o sesi sadece ben dinliyormuşum gibi, bir farkındalık bekliyorum belki de. Ama çok acelesi varmışçasına, horultularını yükseltmeye devam ederken, aklım bir yerlere gidiyor…
Ta ki öksürük nöbetim gelinceye kadar;

Öhöööööööööö

yağmurlu pek güzel körfez
20.11.2008/03:24

SEN

2008-11-11T17:44:00.000-08:00

2008-11-04T06:06:00.000-08:00

BALIĞIN KANATLANIŞI

2008-11-03T01:29:00.000-08:00

O. Çocukları’nda bir sahne aklıma geldi;
Demet Akbağ(filmde olan ismini hatırlayamadım) balıkların suyunu değiştirip, onların ölmesinden sorumlu tuttuğu, Özgü Namal’a;
“onlar pislik içinde yaşamaya alışkın. Sen niye onların pis hayatına elini sürersin ki?” demişti. En azından bu replik benim aklımda böyle kalmış, iki üç kelime azı yahut fazlasıyla..

Akşam vaktiydi. Herkes yatağına yatmış ben ise pc ile uğraşmaktayımdır. Başımın ağrısının şiddeti, ve bir ağrı kesici almak için mutfağa gidişim. Sessizliğe ihtiyaç duyuyordum ve aklıma bir akvaryumumum olduğunu ve bu ortamı onları izleyerek yakalayabileceğini düşünmüştüm.
Salonun ışığını kapattım. Hatta ve hatta tv nin yanan o kırmızı ışığından florasanın fişini çekene kadar.
Karanlığa kardeşlik edecek olan ışığı akvaryum veriyordu.
Uzandım. Birbirinin kıçından ayrılmayan iki adet sarı prensesin hızlı hızlı dönüşlerini izliyordum. Ama kıç kıçalardı ve hangisinin kovaladığını anlamıyordum. Dişi erkek ayrımını yapacak kadar da bilgi sahibi değildim..
İki sarı prenses birbirleriye haşır neşir iken, üç tane babaç ciklette kendilerinden emin halleriyle akvaryamun her bir köşesine yayılıyorlardı. Hatta tekinin, aldığı bir akvaryum taşını diğerini atması da benim, balık olma isteği doğurmuştu ki; “ne yapıyon şerefsiz, ne taş atıyorsun garibe!” deme ihtiyacı hissettirmişti.
İçlerinde bir balık daha vardı. Vatozdu. Kendi halindeydi ve halk dilinde çöpçü olarak geçiyordu. Çok sakindi. Ve kocaman cüssesi vardı. Tıpkı bir tankı andırıyordu. Bu balık akvaryumun bir noktasında saatlerce durabiliyordu. Kimseyle de işi yoktu. Ama!
Bu sakin vatozumuz sanki bir kanata sahipmişçesine uçuverdi.
Evet! Kendisini dışarı attı!
Bir an nefesim kesildi. Ne yapacağımı bilemez bir halde akvaryumun yanına gittim. Bağıramadım da. Sanki bağırsam ne olacaktı!
Vatoza bakıyordum. Öylece duruyordu! Elime almak istiyordum ama kendimde değildim. Ta ki, çırpınışına kadar! O zaman nefesim açıldı, kendime geldim ve alıp suya attım. Baktım; yüzüyor ve hayatta. Kendime geldim. Garip bir mutluluk duydum!
Paragrafın en başındaki gibi aklımda sorular belirdi. Bu yavrulara biz dışardan su alıyoruz. Biz çeşmeden içmemize rağmen! Karınları hiçbir zaman aç olmuyor. Gayet burjuva kokusuna bürünmüş bir hayat sürüyorlar..
Ama vatoz işte! Neydi o nu suyun içinden çıkıp yeni bir nefessiz hayata atılma isteği? Bunu düşündüm. Bir sürü şey de aklıma gelmişti aslında.

Balık hayatı kurtarmak hissi, sanırım bir insan hayatı kurtarma isteğinden çok da azımsanmayacak bir şey olsa gerek.
Yüzümde inanılmaz garip bir gülüş ve böbürlenmiş şekilde etrafa bakıyorum. Ama herkes yataktaydı. Neyse..
Vatoz bana küfür mü etmiştir yoksa teşekkür mü fena halde merak ediyorum. Zamanı gelince anlarız sanırım. En azından yeniden bu deliliği yapıp yapmamasından anlayabilirim..

(Yağmur başlamış pek güzel olmuş ışıklar, hava. Umarım nefesim burada kesilmez)*

26/10/2008-05:07
soğuk ve yağmurlu, pek güzel körfez

ÖYLESİNE HAYAT

2008-11-03T01:26:00.000-08:00

”kırık düşler, aynı yalnızlık öyle azaldık ve yıprandık ki kafamız karışık, değişmek zor dünya yıkılsa anlamazlar” demiş, mor ve ötesi gül kendine albümünün hayat adlı parçasında…

Gece benim gecemdi. Soğuk benim soğuğum, yıldızlar da benim yıldızımdı. En azından milyonlarca tanesi benimdi. Geriye kalan milyonunu diğer insanlar paylaşsındı. Umurumda da değildi..

Düşündüm. Kendim ile konuştum. Evet akıllı olmadığıma dair söylemler dostlarım tarafından oldukça dillendirilirdi. Gülerdim. Sonra baktım sevmediğim insanlar tarafından da dillendiriliyor. İnandım!
Bunu bana annem de söylerdi. Doğduğunda ağlamayan bir bebeğin, sonrasında doktorlara hatta ve hatta anne ve babasını dumura uğratarak “buraya bakın ulen, yaşıyorum ben işte, illa ağlamamız mı gerekiyor!” figanı da sanırım iyi bir deli olduğumu koyuyordu ortaya..(en azından iki dişim olsaydı bunu söyleyebilirdim sanırım, neyse)
Hüznü seviyordum!
Elimde beş yüz trilyon ytl (atıyorsak sağlam atalım) olsa da, sanırım gene severdim hüznü. Hüzün dolu şiirler okumayı, şarkılar dinlemeyi bırakmazdım.
Naçizane sevdiğim kişilerin hayatlarına bakıyorum. Syd Barrett’e, Che ye, yahut Sylvia Plath’e.. Kendimi ne syd kadar hayattan soyutlayabilirdim ne che gibi asi olabilir ne de sylvia kadar karanlık..
Ama bakıyorum bu isimlere. Her ne kadar sonları canımı yaksa da, geçmişlerinde yaptıkları şeylerin melankolisinden mutlu oluyorum.
Yaşadığım an’a bakıyorum. Eğer o an’dan mutlu oluyor, ruhum-bir arkadaşım ruh ne allasen demişti ki cevap verememiştim aslında!- kıpır kıpır oluyor ve o an’ ı, aşk hissediyorsam mutlu oluyordum. Ya aşk ne idi? Aslında ruhun ne olduğunu öğrenmeden önce öğrenmem gereken şey bu idi!
Ama o üç harfli yapmacık şey hakkında şunu biliyordum. Çok şakacı bir şeydi. Evet kendisi bir şaka..
En azından inanarak söylediğinde bu üç harflik şeyi, karşı tarafa da bir baskı unsuru doğuruyor. İster istemez karşında ki, götüyle gülerek ”aşkım!” der ki, şakacılığının yanında kendisinin bir yalan olduğunu da anlarız..
Yalandan midesi bulanan biri olarak, aşkın üstüne mi, yoksa söyleyen o kişinin üstüne mi kusmak gerekir? Bir şekilde insanın rahatlaması için vücudu karıştıran bu laçkalaşmış, aşk tozunu kusmak istersin..
Ama başaramazsın işte!
Kendini yersin! O laçkalaşmış toz, vücudunun her yerine dağılır. Büyür, genişler…
Rahatlamak için artık ağzından bir şey gelmesini bekliyorsan yanılıyorsundur. Seni rahatlatacak olan tek şey, iki damla göz yaşıdır…
Etrafta bu aşk safsatılığını yayıcı, aldatıcı mikroplar olabilir. An’lık mutlulukları uğruna fena aldatırlar sizi ve çarparlar. Belki de tüm çağın en bulaşıcı mikroplarıdır bunlar.
Hazırda buldukları birine yakalamaya bulsunlar! Dikkat etmek lazımdır ki etrafta çokturlar…

Mor ve ötesinin şarkısının bir kıtası ile başlamıştım ki yazıya, son dizesi ile bitireyim;

“dünya yıkılsa anlamazlar”

hayat yıldızlarla ve soğukla gayet hoş. Gerçekten aşklarına inandığım şeyler varmış. Evet..

(23.10.2008/06:22
balkon ciddi soğuk lan prrr)

FARKINDA OLMAMAK!

2008-10-12T11:08:00.000-07:00

engelleyemediklerimizdir istem dışılık.
nefesimizi tutarız. bir yere kadar..
kalbimizi iki dakika durdurabilir miyiz?
ben şu an denedim olmuyor valla.(cidden denedim)
bunlar vücüdun olmaz ise olmazları..
razı olmayan var mı buna? sanırım yoktur. yapacağı bir şey de yoktur..
buraya kadar saçmalamış olabilirim. asıl konu ise şu;

nasıl vücudumuza söz geçiremiyor isek, en azından ağzımızdan çıkana sahip çıkmalıyız.
ilerde olabilecek bir yaraya mal olmamak için en azından..
mesela ne yara açabilir?
mesela çok sevdiğin ve ileriye dönük bir şeyler düşündüğün karşı cinsin ağzından "aşkım" farkında olmadan yani istem dışı çıkar ise..
bağlanırsın. o dünyanın en önemli insanı olur senin için..
öyledir de..
her ne kadar ağzından çıktığına üzülsen de, o'nun o an da bu kelimeyi ağzından kaçırması, o kişinin hayatında olmasa bile nefret etmemeni sağlar.
sandığın tüm güzelliklerin sanmanla noktalanması bile bunu önleyemez.
o rüya yı şereflendiren melektir çünkü.
nasıl kızasın, nasıl nefret edesin ki..

ÖMÜR

2008-10-12T11:05:00.000-07:00

"hayatta kalmayı son anda karar vermiş bir çocuğa verilebilecek bir ad'dır ömür.
ama bir ismin arkasındadır hep. bir ismin arkasında olmasının nedeni ise, kararlaştırılmış olan bir isme, son bir kez "hayatta ben de varım" çığlığı ile milleti uyandırmıs olan ahali tarafından; "aman aman bu cocugun öm(ü)rü bol olsun" diye düşünlüp koyulur. yani 10 kişiden 7 si böyle koymus en azından. neyse..
diğer ismin arkasında olduğu için unutulan bir isimdir de ömür.
ve sonradan kullanmaya başladığında hoşa gitmeye başlayan bir isimdir de ayrıca..
bu ismin güzel olduğunu hatırlatan kişiler sayesinde farkındalık bile katan bir isimdir de ayrıca..
sahi bir içinizden söylesinize ömür diye..
en azından fısıldayın..
güzel değil mi:)

İRONİ

2008-10-12T11:01:00.000-07:00

…midesinde bir acı ile uyanmıştı.
İnanılmaz bir acıydı bu. Sonra başını yatağının çaprazında bulunan pencereye doğru çevirdi ve saatine baktı. Kolunda saati olmasa belki akşam zannedecekti. O kadar kapalı bir hava vardı.
Bu huzur vermişti güzel kıza. Zaten hiçbir zaman güneş ile uyanmayı sevmez, parlak bir havadan mutlu olan insanları da anlayamazdı.
Saçını arkaya doğru ufacık ve ince parmaklarıyla attı ve pencereye doğru ilerledi. O da neydi? Yağmur usul usul yağıyordu!
Penceresini açtı ve derin bir nefes aldı. Ama ıslanmalıydı. Balkona doğru hızlı adımlarla yürüdü ve ayağına bir şey giyme ihtiyacı bile hissetmeden, o keskin soğuğa bastı.
Ama yüzü gülüyordu..
Ve evet bir sigara içmenin tam zamanı idi.
Uyandığında kendisini huzursuz eden acıdan en ufak bir iz yoktu.
Elini sigarasına attı ve içinden tekini çıkardı. Ağzına götürürken sigarasını sanki her şeyi yavaştan alma derdindeydi.
Sigarasını yaktı ve derin bir nefes aldı. An’ ı yaşama derdinde olduğu o kadar belliydi ki.
Hepsini içmedi bu sefer. İçmemesinin nedeni vardı. Yağmur hızını arttırmış ve ıslanmak istiyordu. Balkonun biraz daha önüne doğru yanaştı. Ayakları belki buz kesmişti ama bunu önemsemiyordu. Çünkü aşık olduğu şey ile randevusunda olarak görüyordu kendisini.
Ne kadar öne çıktıysa da ıslanamıyordu. Sadece başına düşen iki üç damlacıktı. O yağmuru tüm bedeninde hissetmek istiyordu. Ve duraksamadan aşağıya indi..
Evin arkasında bulunan yeşilliğe geçti ve başını kaldırdı.
Yağmur o kadar hızlıydı ki!
Gözlerini açmak istiyor ama yanıyordu. Ama inatlaştığı acı değil gözüydü. Çünkü gözünde ki acı onu mutlu ediyordu. Acılarını unutturuyordu.
Bakıyordu gökyüzüne doğru.
Sayılarla ifade edilemeyecek olan her damlacığın üstünde buluşması için kendini daha bir öne koyuyordu. Sanki sevişiyordu!
Bir an bile gözlerini ayırmak istemediği bu harika şeye bakıyor ve aklından şu soru geçiyordu.
“Bu kadar sık, bu kadar kararlı ve bu kadar duru. Siz miydiniz farklı olan, yoksa bir şeyler mi vardı bizleri farklı kılan?”
aklında bu soru ile evine doğru yol almıştı. Elbette her şeyin birbirinden farklı olduğunu biliyordu ama,
o bir "tutunamayanlar"dandı..

Kaan ki O

2008-10-12T10:59:00.001-07:00

Sevgili dostum Kaan,

Geçen gün seninle birlikte izlediğimiz belgeselde, sürüsünden kopan yavru bir bufalonun sırtlanlar tarafından "canlı canlı" yenilmesini beraber izlemiştik. Sen "yajık ama" derken gözlerinin dolması aklımdan gitmiyor.
Aslında aklıma gelen bu halin ile ne kadar iyi bir dosta sahip olduğumu da anlıyor ve kendimi şanslı da hissediyorum.
Şanslı hissediyorum şu yüzden;
Çünkü aynı belgeseli birlikte izlediğim arkadaşlar arasında, her şeyin olayın doğası gereği olduğunu ve onlar olmaz ise her yerin bufalo kaynayacağı gibi mantıksal açıklamalar yapıyorlar. Bunu biz de biliyoruz!
Ama sen öyle değilsin dostum. O küçücük ağzın ile "yajık ama" diyebiliyorsun.
İnan ben de senin gibiyim dostum. Ben de mantık dahilinde düşünemiyorum kimi zaman. Duyguların götürdüğü yere bırakıyorum kendimi.
Belki yanlış yerlerde dolaşıyorum ama beni oraya götüren bir ruh oluyor dostum. Mantık dahilinde düşünmek aklıma bile gelmiyor.
Bazen yanlış yerlerde kürek çekerken de bulabiliyoruz kendimiz bu yüzden. Sonunda üzülsek de, ağlasak da..
Üzülmek, ağlamak insana dair bir şey dostum. Bundan sıkılma.
Hani olurda--ki olacak-- ilerde duygularının götürdüğü yere yol alırsan. Durma dostum sakın. Belki hayal kırıklığı da yaşayabilirsin. Ama gene de durma!
Hayal kırıklığın ağzına kötü kelimeler getirebilir. Hatta senden özür dileyerek bunları yazıyorum ama; "pis orospu, anlık tatminci" gibi iğreti, bizden uzak şeyler diline dolabilir.
Sakın dostum. Sakın..!
Sırf bu iğrenç kelimeleri kullandığın için "kimileri" yarafından "vayy be ne kadar güçlü imiş, ne de çabuk unutmuş" klişeleriyle takdir bile edilebilirsin.
Ama, bu iğreti kelimeleri yazmadan, "an"'lık duyguların ve "an"lık harika şeyleri yazdığın, unutamadığın için "kimileri" tarafından "aciz, bak bak nasıl da acındırmaya çalışıyor kendisini, zavallı" gibi tepkileriyle de karşılaşabilirsin. Hatta bu kişiler birbirlerine parmak atıp kahkahalar bile atabilirler.
Aldırış etmeyeceksin dostum!
Sen duygularınla hareket etmiş oldun için aldırış etmeyeceksin. Sen de bu duyguları uyandıran kişiye "rüya mın meleği" deyip geçeceksin..
Acımayacak mı? Acıyacak tabii ki dostum. Ama bizler; yağmuru, toprak kokusunu seven insanlarız dostum. Yani sırtlanlardan ayrıldığımız ve bir farkımız olduğu için canımız acıyacak.
Dostum cümlelerimi bitirirken, takrar yanımda olduğun için şükrediyorum. Dikkat et kendine...

2008-10-12T10:58:00.001-07:00

(dostum kaan'a)
Alt komsunun iki yaşındaki akla zarar yetenek ve zeka sahibi çocuğu. bizim ise bebeğimiz. hatta her şeyimiz...
önceleri anlaşamazdık kendisi ile. okul dolayısı ile başke şehirde olmam, arada eve gelişlerim, alışma sürecine engel olurdu. ama evden ayrılana kadar, bize geldiği süre içerisinde harikalar yaratırdık.
ama gidene kadar tabii. tekrar eve döndüğümde bir yabancılaşması söz konusu oluyordu.
ama şimdi öyle mi? tabii ki hayır. okul bitti. kendisi ile, sırf yanımda olabilmek için evin altını üstüne getiren bir sevgi yumağı oldu aramızda.
eve geldiğinde neler yaparız peki bu küçük afacanla..
eğer bilgisayar bozuk değilse--mesgul degil isek-- kaymonlara bakarız. evet evet kaymon. baktığımız kaymonlar, kamyonlardan biraz farklı oluyor. çünkü kaan'ın gözü ile onlara bakıyoruz.
sonra top oynuyoruz, çok sevdiği küçük audi tt si ile harikalar yaratıyoruz.
biliyordum. o beni seviyordu. ve biliyordum o benim hep yanıbaşımda olmak isteyecek. ve biliyordum ki, çok kalabalık bir ortamda beni isteyecek, ailesinin tepesini everest' e tırmandıracaktı.
bana deli gibi bağlanan kaan' a karşı, hiçbir karşılık beklemeden verdiğim sevgi, zaman zaman o'nun seviyesine düşmem, zaman zaman da kendi dahiyaneliği ile beni afallattıp aramızda oluşan muhabbetin "sanırım" bunda etkisi var. nasıl olmasın!
dakikada 3000 kere "bu?, bu?, bu?.." diye soru sormasından şikayetçi olmamamda da bunun etkisi var.
ve en önemli etkisi, çok yorgun oldğum bir an da bile, arada ki otuz merdiveni önemsemeden, bana ihtiyacı olduğu anda kendisini benim yanımda bulması ile ilgisi var..
kimi zaman oluyor."off kaan yeter" diyorum. o'nun gözlerini dolduruyorum, hüzünlendiriyorum. ama farkında olmadan bir anlığına yapıyorum.
kendime lanet ediyorum..

kaan söz veriyorum dostum!
aklımdan bir an olsun sana kötü bir şey geçmedi. zaten sen beni biliyorsun dostum. eğer allah'ın belası dilimden istemediğin şeyler dökülmüs ise cok özür dilerim.
ama şunu bil dostum. yanındayım. her zaman. ve seni çok seviyorum...

1.10.2008-01:42

2008-10-12T10:54:00.000-07:00

CEP'TE BULUNAN İKİ FOTOĞRAF

2008-10-12T10:52:00.000-07:00

cep'te bulunan iki fotoğraftır o. resim değil. bildiğin fotoğraf. o kadar güzel anlar geçirilir ki, o kadar tatlı gülüşlere şahit olunur ve bir o kadar da güzel öpücuklere şahitlik adına, cepten cıkarılan telefon ile iki adet foto çekilmesidir. sadece iki adet. o ana tanıklık etmektir amaç. bak şebelek şebelek yemek "yiyemez" iken, nasıl da sırıtmışız asghsdgh. "ohaaa benim burnum bu kadar büyük müydü ya" dediğinde, kulağına gelen ince ses "hayır çok tatlısın ki", "sen benim tatlımsın ki" denmesi ve üstüne öpücüklere boğulmasına şahitlik eder bu fotoğraf. gözlerde ki gülümsemeyi, duyulan aşkı, geleceğe dair ümitleri, olumsuzlukları, off demeyi, öyttt demeyi, el ele sıkı sıkıya tutuşmayı, taksiden indiğinde gözde ki gülümsemeyi, öpmeyi öpmeyi öpmeyi tanıklık eder.
yahut sanarsın. evet sanarsın.
ya o iki fotoğraf. bakarsın bakarsın. bir daha bakarsın. gözlerin içine bir daha girersin. gözlerin güldüğünü, öpülmenin sıcaklığını bir kez daha hissedersin. sandığın şeyden nefret etmeyi denersin. ama başaramazsın. olmaz. sandığın şeye karsılık duymak isteyeceğin bir nefrettir bu. ama olmaz. olmamasının sebebi bilinmez.
garipliktir, saflıktır.
ama olmaz..

KAHVERENGİ BATTANİYE, ANNEM VE THE FEELING BEGINS

2008-10-12T10:49:00.000-07:00

soğuktu...

beş-beş buçuk yaşlarındaydım. çorludaydık. babanın asker olması dolayısı ile çorlu, görev yerlerimizden sadece biri idi.
tuhaf bir gündü. dün gibi unutulamayan, akıldan çıkmayan bir durağanlığa, garip bir bezginliğe sahipti.

fena halde üşüyordum o gün..

baba, mesaisi bitmiş ve eve gelmişti. sobayı biraz daha harlandırmıştı. babanın evde oluşu, sobanın biraz daha içli yanışı o saatler itibari ile mutlu etmişti. havanın tuhaf bezginliğini normal hale getirmişti.
ama bir şeyler ters gidiyordu. sanki yüzünü güzelce yıkamana rağmen, hala daha gözünün yapış yapış olması ve bunun kişiyi mutsuz, huzursuz etmesi gibi bir şeydi bu.
bir şeyler olacağı kesin gibiydi...
akşam vakti, babanın yeni almış olduğu kara kutu diye tabir edilen cihaz ile abi ile oyun oynanılmaktadır.
saatlerin akşam dokuz-onu gösterdiği anlar. ve kapı çalar.
olabildiğince afacanlığımla kapıya koşarım ve açarım. karşımda iki tüfekli inzibat eri ve sivil giyimli bir adam. çok nazikçe babamı çağırmamı ister. ben de o iki askeri gördükten sonra babamın arkadaşları geldiğini zannederim. ve babama seslenirim!
babamın antrede görüp, usul usul gözlerime bakıp yanıma gelmesi ve "hayırdır inşallah" bakışı gözlerimin önündedir.
babam açık olan kapıyı biraz daha açar ve "buyrun!" der. ama babam soğuktur gelen kişilere ve tanımıyordur. o soğukluk, babamın gözlerinden bir an gözlerini ayıramayan bana da akseder.
sivil giyimli kişi "biraz gelir misiniz şoyle?" der ve babam paspasın üstüne basıp kapıyı kendi üstüne çeker. aradaki aralıktan bir şeyler duymaya çalışırım ama başaramam.
bu konuşma beş dakika bile sürmez ve babamın yüzünde acaip bir gülücük belirir. ve, "off beni çok sıktınız, tatile çıkıyorum ben!" der. aklıma kötü bir şey gelmez. ama günün üstümde olan ağırlığından olsa gerek bir şeylerin ters gittiğinin ayırdındayımdır..
babam bu sözleri söyledikten sonra annemin ağlamaya başlaması ise birkaç saniye sürer.
babamın tatile gidiyorum diye bahsettiği yer cizre idi. (abd nin 1.körfez savasında ırak' a saldırdığı vakitler türkiye'nin destek kuvvet olarak mevzilendiği yer. toplandığı yerlerden biri..belkı destekte degıldır. siyası boyutu tam bılmıyorum )
evde garip bir buğ ve hüzün.
üşüyordum!
babanın her türlü moral vermesine, "güzel güzel oyuncaklar getireceğim size" demesine rağmen, annenin gözünden bitmek bilmeyen yaş.
ertesi gün o kadar çabuk gelir ki..
ve o koca koca bavullar hangi ara hazırlanmış da kapının önüne koyulmuş anlam verilmez. ama anlaşılan bir şey vardır ki, babam gidiyordur!
o gün, lanet olası dakikalar öyle çabuk geçer ki. akşam olur. evin önüne gelen bir jeep e bineriz ve terminale doğru yol alırız.
annem!
annemin gözyaşı hiç durmaz.
terminale gelinir ve onlarca otobus sıralı iken onlardan farklı bir yerde olan, hafif bombeli camlı bir otobüs babamı bekliyordur.
babam; abim ve beni kollarının arasıra alır ve;
"hic kavga etmeyin olur mu? bakın anneniz de size emanet!" dedikten sonra koca bir öpücük kondurur ikimize de ve annemin yanına geçer.
gözüm; annemin ve babamın gözlerinden ayrılmaz.
babamın annemin kulağına bir şeyler fısıldaması ve bizleri gösterdikten sonra gözyaşlarını silmesi. ve annemi öptükten sonra otobuse yol alışı.
şaka gibidir ama babam gitmiştir.
artık sabahları cizgi film izlemek icin kalkmıyordum.
annemin açmış olduğu haberi, kahverengi battaniyenin içinde beraber izliyorduk.
üşüyorduk.
ve kulağımıza gelen kötü bir melodi...
The feeling begins..
ve sonrasında başlayan haberler...haberlerden kötü bir şey duymak aklımın ucuna gelmiyordur.
ama o başlayan müzik içimi eritiyor fena bir acı veriyordur. günlerin gecişi ve babanın sag salim eve gelişi...
ama şimdi?
kahverengi battaniyeler içinde aileleri düşünüyorum. kimisi kendi ağıtını yakıyor.
annelere üzülüyorum! sadece annelere!
üniformalı, gecenin bir vakti kapıları çalan kişilerden ise ürperiyorum.
yer yüzünün belki de en kötü ilahisi the feeling begins gibi savaşı hatırlatan, silahı hatırlatan, sistemin körelmiş çarklarının çektiği gencecik cocukları dusunuyorum ve anneme bakıyorum!
ve annelerin ağlamamasını istiyorum!
bu duzene lanet ediyorum!

AŞK

2008-10-12T10:42:00.000-07:00

aşk;

-nefes aldırmaz.
-Ay'a baktığında aşkın ın yüzünü görürsün
-her sevdiğiniz şarkıyı dinlediğinde aşkın ın sesini duyarsın
-her öpüştükten sonra ürperirsin
-paylaşırsın
-paylaşmazsın
-yağmur'da yürüdüğünde kaçacak yer aramazsın
-yağmur'da yürüdüğünde kaçacak yer ararsın. aşkına kıyamazsın
-cümle sonunu 2 nokta ile bitirirsin.
-mesafe tanımazsın.
-mesafe tanırsın. elinin altında olmasını istersin, dayanak istersin. hak verirsin. çünkü kıyamazsın. çünkü aşıksındır.
-her türlü alaylara maruz bıraktırır. güler geçersin.
-her türlü alaylara maruz bıraktırır. gülüp geçemezsin. çünkü öperken gözler akıla gelir ve bu alaylara kendisini inandırması gerektiğine hak verirsin. kıyamazsın. çünkü aşıksındır.
-meydan' da bir an durup sarılmaktır
-birilerinin laf atmasına kulak asmamaktır
-meydan' da bir an durup öpüşmektir
-üşümektir
-ısınmaktır
-kutsaldır
-değerdir
-kıyamamaktır

-aşk; aşktır..