annem, ben ve midyesel dolma halleri

Paha biçilemeyen anlardan birini de bugün yaşadım. Neden daha önce yaşamadım diye hayıflandım günümün her dakikasında. Her saniyesinde..
Evet bugün annem ile altüstü alışveriş için çıktım. Annem ve ben. Sadece..
-anne seni süper bir yere götüreyim mi?
-amannnn Mustafa. Ne gerek var şimdi? Hallettik işimizi gidelim evimize. Daha ütüsü, çamaşırı falanı filanı.
-Annem hadi. Gidiyoruz..

Gittiğimiz yer izmit’in en iyi midye dolmacısı. Benim türlü türlü arkadaşlarla çok kere gittiğim, annemin ise ilk gidişi..

Daha annemin midye ya da kokoreç sevdiğini bile bilmiyormuşum. Bi’ an küfre başladım kendime, ki annemin elimden tutup, "ahh Mustafa, çok sevdim ben burayı. Hep gelelim olur mu?" deyişine kadar.

Elbette annem. Sen ki beni sahiden özleyen, sen ki beni sahiden seven, sen ki beni rüyalarında görüp bi’ an önce aramak isteyip bulduğun kadın.

Seninle olmak bedelsizmiş ki..
Sen varmışsın.
Diğerleri için üzülmeme ne gerek varmış ki.
Yokmuş yok..

Birafm dinleyip, biramı yudumlarken anneyi yazmak da en bi’ güzel şeymiş.

Mis yahu. Mis..